Qui penis aquam turbat?

Często noszę ze sobą książkę. Trzymam ją w ręce wchodząc do sklepów, urzędów, zostawiam na tylnym siedzeniu samochodu. Są to Dzieje Herodota. Podejrzałem to u angielskiego pacjenta, László Almásy’ego, z filmu Anthony’ego Minghelli (1996). Rzadko kto zwraca uwagę i zerka na książkę , nawet bardzo rzadko. Sam nie czytuję Herodota, choć podróżuję z nim, w inny sposób jednak niż czynił to Ryszard Kapuściński. I nie tak jak, grany przez Ralpha Fiennesa, węgierski podróżujący hrabia.
Wkładam tam banknoty, te wybrane z bankomatu na przykład. Są tam bezpieczne jak w sejfie, co wielokrotnie sprawdziłem, żaden złodziejaszek wszakże nie ukradnie książki, tym bardziej jeśli nie kuma o czym ona może traktować. Wrzucam pomiędzy strony ulotki, papiery z urzędów, listy, bieżące notatki. Herodotem też szpanuję, ale jest to bezcelowe, bo kobieta, która będzie wiedzieć, kto to Herodot, będzie stara i brzydka albo już nie żyje.
Książka zapewnia mi bezpieczeństwo, dystans, ona stanowi też jakiś filtr przed tłumem.

Po co o tym piszę? Towarzystwo tej książki i martwego Greka, który wcale nie udawał Greka, ani nie udaje dziś nieżywego, wypełnia moją samotność. W ten sam sposób leczą samotność blogi, dają poczucie więzi z innymi, bez konieczności zbliżenia. Jak portale randkowe czy komunikatory dają uczucie obcowania z kobietą, serwisy erotyczne uczucie zbliżenia seksualnego, tako i blogi przedstawiają wizję słuchających nas w skupieniu i obdarzających nas atencją widzów, słuchaczy.

Z jednej strony zmęczony jestem ludźmi, z drugiej zaś chcę ich bliskości, ale takiej jak ja sobie zażądam, jakiej wymagam. W sieci łatwiej tym sterować, w mojej świadomości bynajmniej, audytorium mnie nie zawodzi. Cedzę też przekazy słowami kluczami, zrozumiałymi tylko dla mnie, może dla bardzo nielicznych, którzy umieją wyłuskać moje paradoksy i niekonsekwencje, które świadomie i z premedytacją tu rozkładam. Nieważne, że nikt nie wyłapie, istotne jest oczekiwanie wędkarza gapiącego się w spławik. I kiedy dostaję sygnał, w którym wydaje mi się, że ktoś zazębił, zaskoczył, podjął grę, wtedy uśmiecham się. Bo już przez ten moment nie jestem sam. Uśmiecham się wtedy w barze do jakiejś kobiety, wcale niebrzydkiej i niezgorszej. Otwieram spod szklanki frappé Herodota w poczuciu zadowolenia upewniam się, że nie jestem sam.
Na dworze mróz  u mnie mówiono: na polu mróz), 12 stopni na minusie, ale dziewczyna jest rozebrana, a plaża wokół niej sucha i czuć bryzę. Najpewniej jesteśmy gdzieś na wyspie w Grecji W ojczyźnie i zimnej, smakowitej frappé, i Herodota.

[Tekst z Wirtualnych Impresji, opublikowany 19 grudnia 2009 roku]