Qui penis aquam turbat?

Zastanawiam się nad anatomią umierania pewnych miejsc. Jak to się dzieje, że zostają one wykluczone z naszej pamięci.
Pisałem niedawno o Połańcu, bo ten prom jest już dla mnie martwy. Kiedyś powstaną autostrady, gdzie będziemy się uczyć być sami ze sobą. Wielu z nas tego nie umie, stąd nigdy nie będzie potrafiło być z kimś.
Ponad miesiąc temu zrobiłem tam kilka fotografii, był to taki słoneczny i optymistycznie nastrajający dzień. Wiecie, z tych ostatnich wyrywanych zimie, z rześkim, suchym powietrzem i słońcem. Wyłuskanych naturze, niczym dodatkowy dzień życia skazańca.

Zapis, jakikolwiek by on był, czy to cyfrowy, czy jakiś inny, nie uratuje tego miejsca. Przyczyna jest dość banalna, z powodu silnych mrozów, prom przestał kursować, a na dodatek, w Mielcu niedawno otwarto nowy, właśnie w grudniu, całkiem przyjemny i wystarczająco wyposażony w bajery basen. Więc tam będę bywał. Ten stary, który jest już od dawna, był beznadziejny i brzydko pachniał. Nowy od razu polubiłem; jest tam czysto, w moich godzinach urzędowania nie ma ludzi, na dodatek wokół kręcą się fajne laski. Nie mam powodu, motywu do wyjazdów do Połańca, do podróży promem, który był pretekstem do melancholijnych retrospekcji. Forsa i czas zawsze wygrywają z sentymentem i przyjaźnią.
Do Połańca jeździłem w weekendy na basen, teraz przestanę i miejsce to umrze, jego subiektywną śmiercią.
I wtedy zawsze mówimy: och, jaka szkoda, jak było fajnie. Pewne miejsca stworzone są do tego by żyć li tylko we wspomnieniach i pozwalać nam na idealizującą je przeróbkę plastyczną. Gdyby żyły, potrafiły nas zawołać, zrobiłyby to. Będę czekał na głos znad Wisły, z jego cesarsko – królewskimi fantazjami i szykiem. Póki co zostanę, nikt nie woła.