Qui penis aquam turbat?

W całym tym sieciowym chaosie, euforii poznania i pozostawaniu w nieprzyjemnym uczuciu niedokończenia, wydawało mi się, że wymyśliłem Ceprosa Medise, skonstruowałem go w banalny sposób, naprędce, anagramując mój sieciowy pseudonim – proces siedem. Wspomniałem o nim raz, stworzyłem go jako wirtualny golem. Został zarejestrowany i powołany do życia i istnieje gdzieś w przestrzeni.
Dziś już nie wiem czy go odkryłem jako istniejący twór, czy też wprowadziłem w rejestry martwą duszę wirtualną.
Kiedy już zasnę, będę jeszcze długo pozostawał w ewidencji sieciowych bibliotek, aż pewnego dnia pójdę w zapomnienie, zniknę jak liście, które opuściły swoje rodzinne drzewo i opadły gdzieś w okolicy. Dam komfort leśnym owocom i szelest pod butami spacerowiczów. Ale ja widzę dziewczynkę, w żółtej, szklanej kurtce, z jasnymi, szorstkimi włosami,która zbierze liście i ułoży je w swoim pamiętniku. Złoży je w kombinację, która będzie repliką Ceprosa Medise. Ona zaświeci w jej opowiadaniu i któregoś dnia wymknie się w przestrzeń, ucieknie i zacznie buszować po katalogach, i posiądzie tę samą obsesję, ciekawość, którą dostanie od dziewczynki.

Uśmiechnięta kobieta, która będzie spogladać na morze spod szorstkich brwi, zobaczy na moment, jak w umykającym kadrze filmu, liście w żółtej koszulce swojej wnuczki. W tym właśnie ułamku sekundy Cepros Medise powoła mnie do życia, rejestrując mnie w wirtualnym urzędzie. Zrobi to podczas opowiadania jakiejś całkiem banalnej historii, która wydarzyła się siedem sekund przed południem w jakiejś mniej znanej nadmorskiej miejscowości. Na plaży obok hotelu z żółtymi parasolami w barze, w ostatni dzień lata.

1 kwietnia 2008