http://proces.blox.pl/2009/11/Zmierzchy-i-lustra.html &#8220;Jedyne zło, jakie prasa może wyrządzić człowiekowi, to wydrukować wiadomość o jego śmierci.&#8221; [Eug&#232;ne Ionesco] Kiedy umierają miasta, zabierają też ze sobą w nicość teatry. Papierowo- drzewny zapach kurzu we foyer i tylko najstarsi pamiętają zapach cygar i perfum Yves Saint Laurent. Pozostają tylko afisze i odarte plakaty na murach. Czasem przejedzie samochód sunący lakierem i zapachem jaśminowej kobiety, wcale nieobecnej. Jedwabnego szala i styropianowego asfaltu w skrzyżowanym odbiciu lustra. Niekiedy wiatr spowoduje archeologiczne odkrycie śmietniska, uwalniając stare gazety z tymi samymi plakatami.Wspomnienie cierpliwych widzów, którzy obejrzeli spektakl dziesiątki razy, kiedy wydawało im się, że witają się przed budynkiem teatru. Ani wtedy obecni, ani dziś istotni. Zgrane gesty aktorów, powtarzane na targowych placykach i w zachodzących słońcem spelunkach. Teatry, które w swej niepozornej wiedzy, są w fazie plateau, dla zbłąkanego turysty są już dawno martwe. Bo one są nieżywe, tylko jeszcze nie mają owej świadomości swego nieistnienia. Pokraczni aktorzy o utrwalonych gestach, niezdolni zagrać niczego nowego, choć z utęsknieniem patrzący na rozkłady jazdy pociągów, które już od dawna nie kursują. To dobrze, że nie kursują, bo jest alibi, że nie można wyjechać i spokojnie przeczekać kolejną noc przy szklaneczce porto i paczce cameli, licząc na cud porannego scenariusza. Scenarzysta wraca do wspomnień, chce napisać o swej pierwszej dziewczynie znad wiklinowej rzeki. Reżyser mówi mu uśmiechnięty, że ależ tak, że jak najbardziej, że właśnie tego potrzeba, choć przecież obaj wiedzą, że do teatru już dziś nikt nie przyjdzie, że ludzie z miasteczka chętniej oddadzą się monotonnemu, acz pewnemu procesowi spacerowania po alejkach parku, po wyznaczonych szlakach, niż spojrzą w kierunku sceny, gdzie kiedyś opowiadano im o czymś, czego nie rozumieli, choć brzmiało to wyniośle i dostojnie, a nawet i czasem to powtarzali garbatym echem. Bo w tym mieście nie chcą czytać plakatów, bo w tym mieście zaraz będą drukować nekrologi. [proces 2 czerwiec 2006; z tomu "Zawróceni w Czacie"] Thu, 26 Nov 2009 09:51:32 +0100 http://proces.blox.pl/2009/11/Zmierzchy-i-lustra.html#k7479484 jak dla mnie poetycko...z zadumą...melancholią...zamyśleniem...błyskiem lustra <br/> ...w tafli zmierzchu...lubię takie klimaty...pachnące aromatem czarnej kawy...o poranku http://proces.blox.pl/2009/11/Zmierzchy-i-lustra.html#k7479484 Thu, 26 Nov 2009 09:51:32 +0100 http://proces.blox.pl/2009/11/Zmierzchy-i-lustra.html#k7418741 Dla mnie nie było kiczowato, ale lepiej już tego nie komentuj. ;) <br/> http://proces.blox.pl/2009/11/Zmierzchy-i-lustra.html#k7418741 Sat, 14 Nov 2009 00:36:44 +0100 http://proces.blox.pl/2009/11/Zmierzchy-i-lustra.html#k7406200 <i>pretensjonalnie.</i> <br/> <br/> Nawet kiczowato i obciachowo, że dorzucę. Ale nie miało ambicji literackich. http://proces.blox.pl/2009/11/Zmierzchy-i-lustra.html#k7406200 Wed, 11 Nov 2009 14:50:46 +0100 http://proces.blox.pl/2009/11/Zmierzchy-i-lustra.html#k7406180 pretensjonalnie. http://proces.blox.pl/2009/11/Zmierzchy-i-lustra.html#k7406180 Wed, 11 Nov 2009 14:45:49 +0100 http://proces.blox.pl/2009/11/Zmierzchy-i-lustra.html#k7394135 "chętniej oddadzą się monotonnemu, acz pewnemu procesowi " <br/> <br/>A tutaj mamy krociutkie streszczenie notki, w razie jak by kto nie mial czasu czytac calosci... <br/>Ale warto, naprawde. <br/> <br/> http://proces.blox.pl/2009/11/Zmierzchy-i-lustra.html#k7394135 Sun, 8 Nov 2009 21:53:44 +0100 http://proces.blox.pl/2009/11/Zmierzchy-i-lustra.html#k7393829 Czy chodzi o teatry? A może o sztuki, których nie można grać stale, bo skończą się chętni do ich oglądania? Teatr może odżyć przy zmianie repertuaru, przy powiewie świeżości, przy zaskoczeniu widza, Do tego potrzeba jednak pewnej energii, tej siły tworzenia i wizji, siły która się przeniesie na innych i wyrwie ich z uśpienia. <br/> http://proces.blox.pl/2009/11/Zmierzchy-i-lustra.html#k7393829 Sun, 8 Nov 2009 21:00:00 +0100