Qui penis aquam turbat?

W całych tych zamieszkach, zawirowaniach i zawieruchach anty i proaborcyjnych nie daje mi spokoju jedna rzecz. Choć, jak często zaznaczałem jestem – ze względów pragmatycznych – zwolennikiem pełnej liberalizacji tego zabiegu. Niechże dzieci, najprawdopodobniej ludzie z przyszłością podlegają całkowitej gestii kobiety – matki, jej troskliwym organizacji i zarządzaniu. Przekonuje mnie argument, że przecież mówimy o niejasnej przyszłości, kogoś kto się nie urodził, używając przy tym argumentów z przeszłości. Przeszłość jest bardzo moja i osobista, przyszłość zaś wspólna.

Co mnie niepokoi? Otóż, zbrodnie dokonane na kobiecie w ciąży, są przez ogromną większość ludzi traktowane jako przestępstwa szczególnie okrutne. A i sądy są niepowściągliwe przy wydawaniu wyroków na mordercach czy gwałcicielach kobiet w ciąży. Pominę już aspekt szczególnej ochrony prawnej kobiety brzemiennej. Bo jeśli płód jest li tylko prywatną, osobistą, wręcz intymną sprawą kobiety, niezrozumiałym jest dla mnie szczególne i surowe traktowanie morderców kobiet – nawet w bardzo widocznej – ciąży. Morderca zabił jedną osobę, zgwałcił jedną, dlaczego wyrok ma być surowszy? Dokonał zbrodni na kobiecie z jej osobistą rzeczą, o której ona sama decyduje.
Dlaczego media krytykujące zakazy i ograniczenia aborcyjne piętnują i huczą, i grzmią, kiedy ukrzywdzona zostaje kobieta ciężarna? Przecież dla liberałów w tej kwestii brzemienność kobiety ma takie znaczenie jak posiadanie sztucznej szczęki u ofiary przestępstwa. Implanta, który może założyć, wyjąć i pozostać szczerbatym.
No powiedzcie sami, jakoś bardziej usprawiedliwiamy Romana Polańskiego, sympatyzujemy z nim, bo zamordowano mu żonę w ciąży. Ale jeśli przyjąć, że ciąża jest sprawą wyłącznie kobiety ją noszącej, to zupełnie nie ma znaczenia. Informacja taka ma mniej więcej równy wymiar czy miała na sobie biustonosz w momencie zgonu, czy nie. Ciężar podobny temu, w którym patolog sądowy czy inny tam koroner stwierdza, co zawierał żołądek ofiary. Żołądek, który każdy z nas sam wypełnia i może w dowolnej chwili zdecydować o jego opróżnieniu.

Berlińska instalacja artysty ze Stambułu Şükrana Morala z cyklów: Ciąża i śmierć, Początek i koniec. Zatytułowana: Apokalipsa (fot. Philipp Guelland/DDP)

Tu i tam ciekawe impresje Howarda Schatza (dozwolone od lat osiemnastu! Chyba... choć pewien nie jestem, na wszelki wypadek niech nieletni nie klikają). One mi się skojarzyły jakoś z tematem, są takie piękne i spokojne.

Może cały problem tkwi w mężczyznach, choć to z perspektywy liberalizmu aborcyjnego, wcale nie ich sprawa? Zapewne to kwestia kultury w jakiej wyrosłem, wychowania, dorastania. A może nawet biologii i zwierzęcych odruchów. Bo kiedy widzę kobietę w ciąży, odzywa się we mnie opiekuńczy instynkt samca, reaguję troską, wzruszeniem. Czuję się, wobec obcej, przypadkowo dostrzeżonej kobiety, odpowiedzialny. Nie, wcale wówczas nie myślę o dziecku, które w niej jest, że jest wspólne, bo jest przyszłością. Ona ma dużo większą wiedzę, bo ma swoją prywatną przeszłość związaną z tym płodem, a tylko zamazana i nieokreślona przyszłość jest dla nas wspólna.

Odkąd zacząłem cokolwiek pamiętać, miałem już w wielu umysłach zapisaną m o j ą przeszłość. Choć czy ja wiem, miałem jakąś swoją historię, nim pojawiłem się w spisach ludności, metrykach, dokumentach szpitalnych, lekarskich księgach urlopów macierzyńskich? W mojej pamięci nie miałem jej jeszcze długo potem. Niebawem zaczną odchodzić - mam nadzieję, że przede mną, bo taka jest naturalna kolejność umierania – ludzie którzy mają pamięć o mnie. Wówczas moje umieranie zacznie nabierać przyspieszenia. Na końcu zrobią z moim ciałem co zechcą, o to się nie martwię. Stanę się nieświadomy jak płód w łonie kobiety. Choć będę podlegał niemającym dla mnie znaczenia prawom o ochronie martwych i ich pamięci. Będę świecił w obojętnych mi zniczach i spoglądał z matowych fotografii. Wówczas ta przewaga, ten handicap historii zapisanej w moim umyśle wobec usuniętego płodu, straci zupełnie na wartości. I to jest moja, s u b i e k t y w n a  p r z y s z ł o ś ć, tyle samo warta co oczekiwania i nadzieje usuniętego płodu niechcianej ciąży.