Qui penis aquam turbat?

W zasadzie nieco mi wstyd, bo praktycznie nie zajmuję się tym miejscem, w ciągu ostatnich siedmiu miesięcy wpisałem tu pięć notatek, a przez parę miesięcy nawet zablokowałem dostęp do tego bloga. Co mnie dziwi, pozycja rankingowa tego miejsca wciąż rośnie, jakby wbrew i na przekór logice.

W top 1000 33 pozycja:

W kategorii "Kultura" pozycja lidera:

Przez parę lat istnienia tego bloga zaledwie parę razy mieściłem się w pierwszej setce lokalnej klasyfikacji, mimo że pielęgnowałem to miejsce, udzielałem się na forach, pozostawiałem sporo linków, komentowałem blogi z Blox.pl, choćby te wstawiane na jedynkę. Pod pseudonimem, w komentarzach, wstawiałem link do Qui penis… i nie udawało mi się wejść do pierwszej setki bloksowego rankingu. Przyznam, że nie rozumiem tego fenomenu, bo tak wysoko i w tak długim czasie nie byłem nigdy notowany. Przy czym – jak zaznaczyłem – nie uczestniczę już w dyskusji na forach Gazety (tam w sygnaturce można pozostawić link do swojego bloga), nie komentuję bloksowych blogów, ani też nigdy nie byłem reklamowany przez stronę główną portalu. Krótko i zwięźle pisząc: moja aktywność na tej platformie zgasła praktycznie całkiem.

Może to zabrzmi nieco fałszywie, ale odczuwam coś na kształt – być może – zażenowania oraz czuję się nie fair wobec innych blogopisaczy, ciężko pracujących i uczciwie współpracujących z administracją i redakcją Bloksa. Moje poczucie winy nie jest jakieś głębokie, aczkolwiek dla niektórych moje wyznania mogą zabrzmieć szczerze. Być wyrazem zakłopotania człowieka skruszonego.

Może wstawię tu jakieś reklamy i zostanę bogatym człowiekiem?

Poważnie rozważam możliwość powrotu na łono "mącącego wodę penisa". Wówczas usprawiedliwię niejako me wysokie notowania albo, jak teraz, wbrew oczekiwaniom i bezsensownie, zacznę opadać w klasyfikacjach. Wtedy zacząłbym podejrzewać, że istnieje jakaś dodatnia korelacja pomiędzy blogową bezczynnością, a ilością odwiedzających. Im mniej głupot piszesz, tym więcej cię czytają. Takie idyllyczne, sieciowe miejsca. Bez ględzących non stop znerwicowanych ciotek, przekupek w komentarzach i straganiarzy, usiłujących opchnąć innym własne albo i nie, świeżo co wyprodukowane, blogowe buble.