Qui penis aquam turbat?

To nieczęsty widok w czasie corridy, kiedy byk powala konia. Konie są tu ciężkie, a pikadorzy, którzy ich dosiadają, nierzadko otyli, może i czasem pijani. Przynajmniej tak twierdził zawsze Hemingway, że pikadorzy są niespełnionymi matadorami albo takimi toreros, którzy mają już swą karierę za sobą. Że to alkoholicy, ludzie smutni, pogrążeni w depresji. Sam mogę to potwierdzić, bo widziałem takie wywrotki i pikador był często gruby. I jak jego koń wielki.

Spektakl z końmi jest krótki, stanowi jedynie dodatek i preludium dla punktu najważniejszego: walki matadora z bykiem. Muletą i szpadą.
W portugalskiej odmianie corridy – zwanej touradą – jeździec, cavaliero jest centralną postacią, koń nie jest osłonięty, jak w odmianie hiszpańskiej walki, ale za to rogi byka posiadają osłonę. No i w touradzie walka nie zawsze oznacza śmierć byka. Nie zabija się go przed publicznością, jedynie gdy odniesione przez zwierzę rany są duże, oddaje się je na rzeź.
Owszem, koni żal, pikadorów mniej, ale jest to pasjonujący moment, bo ukazuje siłę byka, no i jego małe zwycięstwo w tej walce na śmierć i życie, w której zawsze skazany jest na przegraną. Może być jedynie dobry w tej grze, w owym pięknym spektaklu i obnażyć słabość matadora. W tej krótkiej chwili wściekłości byczego żywota, chwili nie danej jego krowiej kuzynce, dojonej monotonnie przez cały swój krowi żywot. Albo na przykład świni, skazanej już od prosięcia na nieznośną otyłość bytu.

Édouard Manet, Martwy Toreador; 1864 -65

Śmierć matadora to rzadkość w tych spektaklach, niemniej, zdarza się. I wtedy, kiedy aktor umiera na scenie, teatr staje się życiem. Rogi byka zaś śmiercionośną bronią tego byczego gladiatora.