Qui penis aquam turbat?

Są takie blogi, nawet te dobre, które w żadnym razie nie powinny być ujmowane w postaci książki. Tak jak pewnych książek zekranizować się nie da.
Początkowo zdawało mi się, że blog Arundati pisze mężczyzna. Był dość ostry, choć nie zawierał wcale żadnej tandetnej pornografii, nie było w nim wcale żadnych obrazków, filmików i – o ile dobrze pamiętam – nie zawierał też pikantnych historyjek, które budowałyby kolejne fazy gry seksualnej.

Szczerze mówiąc, do dziś sądzę, że te historie mógł pisać facet. Niedawno trafiłem na reklamę książki, a blog zniknął w międzyczasie. To raczej naturalne: Chcesz poczytać – zapłać. Moim zdaniem warto. Sam przeczytałem całość, komentowałem tam często. Stąd nie kupię. O ile dobrze pamiętam, Miia wyczaiła ten blog i mi go poleciła. Potem czytywałem go regularnie. Miał w sobie tę specjalną cechę, którą lubię. Bo seks był tam jedynie pretekstem do opisania niecodzienności, takiej pachnącej antykami i bibliotecznymi, zużytymi książkami, drukowanymi pół wieku temu. Albo i dalej.
Jedna rzecz przekonała mnie do tego, że blog Arundati może jednak pisać kobieta. Było to w momencie kiedy przeczytałem "Ciało obce" Rafała Ziemkiewicza. Bo rzeczy są nieco podobne, co oczywiście nie oznacza, że każdy musi mieć perspektywę podobną do mojej.
Nie mam doświadczenia w czytaniu książek traktujących o seksie i erotyce, tak jak nie czytam sensacji, fantastyki i kryminałów. Szkoda mi na to czasu, bo to wszystko można obejrzeć gdzieś pomiędzy wieczorną filiżanką herbaty a prognozą pogody na radosne bądź smętne dni.
Przy czym przy dość mętnym i drętwym wątku sensacyjnym u Ziemkiewicza, aspekt erotyczny wypada u niego, na tle ekspresji i impresji Arundati, całkiem blado.

Sam tytuł: "Terapia narodu za pomocą seksu grupowego" zdał mi się pociągający, erotykę bowiem już dawno traktuję jako terapię na me ponure dolegliwości. Przecież tak zaadresowałem i zatytułowałem blogi, które prowadzę, mniej lub bardziej regularnie, z mymi wirtualnymi koleżankami: Kawą i Alkacją. Nie, ależ nie, nie podejrzewam, że autor "Terapii narodu…" zaczerpnął tytuł ode mnie. A nawet jakby, to byłoby mi miło.
Nie jest to pewnikiem żadna podniecająca historia dla młodych ludzi, dla mnie też nie była. Traktowałem ten blog jako pewien pretekst do pogawędki, może był on też instruktażowy dla starszego pokolenia? W żadnym razie nie była to pikantnie podniecająca opowieść, która tworzyłaby kalejdoskop masturbacyjno – inspirujący. O dwa kliki dalej ludzie mają porno i czerwone tuby, bliżej niż na odległość kolejnej ulicznej latarni.

Opowiadanie o seksie, erotyce może być terapią dla autora, dla czytelnika samo czytanie byłoby raczej niepokojące. Choć niektóre fantazje z książek, owszem, nadają się do realnej realizacji. Ale przed użyciem skonsultuj się ze swoim terapeutą i przeczytaj ulotkę dołączoną do leku. Impresje i terapie Arundati to był dobry blog. W rzeczy samej.