Qui penis aquam turbat?

Pierwszy raz zobaczyłem ten film dopiero w latach osiemdziesiątych. I wcale mnie nie przerażał, nie zwabiał do refleksji nad bytem. Na pewno urzekał atmosferą kafkowskiego "Procesu". Choć miał być to w zamyśle thriller psychologiczny. Najbardziej zaś urzekł mnie i porwał jedną, wcale nieistotną dla treści, sceną.
Chodziło o zmianę zamówienia w paryskiej kafejce. Zamiast Gauloises i filiżanki kawy, Trelkovsky, grany przez samego Mistrza, pod presją, niczym lekko acz stanowczo popychany kafkowski bohater, zmienia zamówienie i kupuje Marlboro i czekoladę.

Owszem, w filmie ma to swą symbolikę, ale dla mnie wówczas - w latach osiemdziesiątych - były to towary niecodzienne. Bo sam Paryż w Lokatorze jest szary, ponury i smutny, równie dobrze mogłaby to być Praga Kafki. Stąd miasto Lokatora wcale nie różniło się od ponurego peerelowskiego Krakowa.
Dla mnie ten szczegół, który zapamiętałem i dla którego kilka razy powtórnie obejrzałem ten film, miał wymiar tęsknoty za Zachodem, która mieściła się w wyborze. A jej wyobrażeniem była wymiana gorzkiej kawy i kwaśnych papierosów na słodką czekoladę i kolorowe Marlboro. Choć i te pierwsze, wymienione przeze mnie produkty, były w Peerelu luksusem.

Kobiety też pachniały wówczas inaczej, ale to temat na inną sugestię. To Stella grana przez Isabellę Adjani, jakby ktoś nie wiedział.

"Le Locataire" pasował wówczas do wielu miast w Europie, Polański mógł go umiejscowić gdziekolwiek, gdzie są obcy i dulscy. Tak jak Józef K., Trelkovsky pasowałby prawie wszędzie.
Pomijając już fakt, że Hłasko pisał w "Pięknych dwudziestoletnich", że Polański potrafił zagrać każdego i każdą rzecz. Jeśli mieli w teatrze rolę dla drzewa czy ptaka, brali Romana Polańskiego.
Blogopisacz jest w pełnym sensie Lokatorem blogoprzestrzeni. Musi dostosować się do warunków, oczekiwań innych, administracji, co czyni go bezwładnym i bezsilnym wobec jakiegoś tajemnego urzędu. Easy Rider zostanie, prędzej czy później, odstrzelony. Dla dobra ludzkości i blogoprzestrzeni rzecz jasna.