Qui penis aquam turbat?

Dziś rano, skoro świt, czyli jakoś koło południa, znalazłem informację w sieci. Była to rzecz o marzeniach Scarlett Johansson. Ona chciałaby zagrać burdel mamę, w klasycznym westernie. No wiecie: te salony, wyzywające panienki, które stanowią tło dla twardzieli. No a kowboje często się zakochują w tych - pozornie tylko rozwiązłych - wrażliwych kobietach.
O miłości do kobiet rozwiązłych i występnych traktuje też największy hit drugiej wojny światowej Lili Marleen, wyśpiewany po raz pierwszy dla radia Belgrad przez Lale Andersen. Kowboje, tak jak i żołnierze, nie mają czasu na długie flirty, romanse i miłości, a przecież nie będą się zakochiwać w koniach czy kumplach z okopów. Mają za to czas na tęsknoty.
Od razu zaznaczam, że jeśli ktoś tu wejdzie i napisze mi, że przecież są: geje, istnieje zoofilia. Albo jakiś pseudofeminista zacznie mi tu gadać, że to brak szacunku i instrumentalne traktowanie kobiet, niech spada, bo poszczuję sukami!

Wracając do uroczej, acz niezachwycającej Scarlett, ona ma dwadzieścia i cztery lata. Mnie burdel mama kojarzy się jednak z kobietą po czterdziestce. Więc albo ją odpowiednio ucharakteryzują, albo poczeka jeszcze kilkanaście lat.
Swoją drogą widziałem kiedyś wywiad z Clintem Eastwoodem i z Christopherem Walkenem, którzy stwierdzili, że by grać ambitniejsze role, musieli się zestarzeć. Pierwszy musiał złagodnieć, drugi stracić chłopięce rysy.
No i właśnie do tego pierwszego aktora i reżysera chciałem nawiązać, a dokładniej do jego filmu Bez przebaczenia (Unforgiven, Clint Eastwood, 1992). Tam też występuje, w pewnym nieścisłym sensie, burdel mama: Strawberry Alice, choć właścicielem interesu w Big Whiskey jest Skinny Dubois. Fabułę filmu pewnie znacie: pijany poganiacz bydła kaleczy twarz prostytutki, bo ta naśmiewa się, że ma małego.
Tu od razu uwaga dla facetów z małymi fiutkami: nie chodźcie nigdy do burdeli! To nie jest miejsce dla blogopisaczy!
Szeryf wyznacza odszkodowanie dla właściciela baru, pasterze mają przyprowadzić w ramach rekompensaty konie. Konie satysfakcjonują Skinny'ego, ale Truskawkowa Alice postanawia wziąć sprawiedliwość we własne, kurewskie dłonie. Mobilizuje też do działania samą poszkodowaną, acz łagodną i skłonną wybaczyć - choć z pokiereszowaną twarzą - Delilah Fitzgerald. I panie wynajmują płatnych zabójców.
Niektórzy nazywają ten film zmierzchem westernu albo antywesternem, bo prostytutki są tam jedynymi dobrymi i prawymi ludźmi. Faceci to zakompleksione, tępe fajfusy, jak szeryf "Little Bill" Daggett, albo nieudacznicy, jak wynajmowani przez nie zabijacy.

W klasycznych westernach kobiety, które symbolizowały tę burdel mamę są też raczej pozytywnymi postaciami. Są dobre. Iberoamerykańska burdel mama ociera się o symbolikę Mamy Grande od Márqueza. Mroczna, ale i wszechwładna. Europejska jest różna, ale na pewno mniej feministyczna. Dlatego nie lubię europejskiego feminizmu, bo on traktuje kobietę jako gumiaka, równego facetom, a przecież wiadomo, że kobiety stoją wyżej, to one inspirują i troszczą się o mężczyzn. Bez nich bylibyśmy samotnymi, małymi fiutami. Bill Munny z Unforgiven, gdyby nie jego żona i dzieci, które mu dała, zapiłby się na śmierć i żadnej sprawiedliwości nikomu by nie wymierzył.
Nie wierzcie nigdy facetom - blogopiszącym, którzy manifestują swój feminizm. To stricte reklama, by pozyskać damskie klikaczki. Prawdziwi feminiści nie piszą błogów. Zresztą sami wiecie, że w sieci się ludzie kreują i leczą swe kompleksy. Jeśli taki jeden z drugim oburza się na złe traktowanie kobiet, pyskuje o ich krzywdzie, na bank ma jeszcze mniejszego niż przeciętny bloger. A przeciętny blogowicz ma jakieś 30% mniejszego niż średnia populacji. No i na pewno ten pseudofeminista tłucze żonę.

Foto: AP / Chris Pizzello [obie fotografie via Dziennik]

Aha, w zasadzie miało być o tym jak widzę Scarlett Johansson w roli burdel mamy. No to powiem, że jej nie widzę. Musi dojrzeć, jest nadto dziewczęca. Taką przekonującą Madame, szefową interesu rozpusty, musi zagrać kobieta dojrzała i wyrazista, z piętnem. Takim co ma odciśnięte. Ale czy ktoś jest dziś w stanie zrobić dobry western? Żeby było go stać na Scarlett? Dla mnie taka postać jest: szlachetna, mądra i wręcz mistyczna. Ona jest opiekunką i mentorką kurtyzan, a facet - alfons - brzmi bardzo kiczowato i zawsze jest to postać żałosna w nowoczesnym kinie. Faceci to dranie, nawet tę, niewdzięczną i nikczemną rolę chcą oddać w ręce kobiet.