Qui penis aquam turbat?

W Rzeczpospolitej trafiłem na interesującą argumentację Stefana Chwina. Nie wiem dokładnie co ona ma na celu. Czy dowalenie Rafałowi Ziemkiewiczowi, czy może obronę generała Jaruzelskiego?
Chodzi mniej więcej o to, że sąd czepia się generała - autora stanu wojennego w PRL, a nie osądza poborowych, którzy wykonywali rozkazy.
Nie ulega wątpliwości, że żołnierze niemieccy - poborowi - w czasie drugiej wojny światowej, służyli większemu złu niż stan wojenny, a nikt ich z tego powodu nie sądził.
Owszem Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze skazał zbrodniarzy wojennych, których podstawową i - jak się okazało - nieskuteczną linią obrony był fakt, że przecież wykonywali rozkazy. Zdaję sobie sprawę z proporcji i przejaskrawienia w porównaniu rzecz jasna. Być może zestawienie generała z Augusto Pinochetem byłoby bliższe.

   Wojciech Jaruzelski, źródło: PAP

Uważam, że generał Wojciech Jaruzelski był zwycięzcą przemian Okrągłego Stołu, a zwyciężców się nie sądzi. Był wygranym, jak wszyscy Polacy.
Bo gdy zaczniemy bardziej się wgłębiać w w odniesienia historyczne i próbę postawienia się w sytuacji ówczesnego szefa PZPR, dojdziemy do wniosku, że starszy sierżant John C. Woods powiesił niewinnych ludzi. A autor właśnie tym tekstem wywołał we mnie takie analogie