Qui penis aquam turbat?

Niedawno w jakiejś sieciowej dyskusji zastanawialiśmy się, kto jest uprawniony do stanowienia kanonów w sztuce, filmie czy literaturze. Czy powinni robić to jacyś tajemniczy eksperci i fachowcy? Ludzie powszechnie szanowani, uznawani za autorytety w swoich dziedzinach?
Bo jeśli nie to któż? Demokratyczny głos ludu? Rynek i jego wycena?
Dla mnie odpowiedź jest prosta, oceny dokonuję ja, bo ja mam największą i najmojszą rację.

Pewnie wiele kobiet potrafi to robić lepiej, sam spotkałem wiele, które potrafiły udawać seksualne uniesienia ze mną i były dla mnie tak wiarygodne, że aż przechodziły mnie dreszcze, a moje ego ulatywało ponad dym wieżowców.

Miliony kobiet udają najlepiej, pewnie kłamią bardziej przekonywująco niż Sally z filmu Roba Reinera (1989 rok). Ale ta scena przeszła do klasyki i jest dla mnie kanonem kobiecego orgazmu. Bo klasykę tworzy obraz wykreowany, a nie rzeczywistość.
Nie jest ważne co było wcześniej, istotnym jest to, co zarejestrowano, powielono i rozpowszechniono. To, co polubiliśmy. Potem są już epigoni, którzy mogą jedynie zamówić to samo danie co ta pani. No bo nawet w tym interesie lepiej być pierwszym niż lepszym.