Qui penis aquam turbat?

Kicz, tandeta, dziadostwo. Fajans i popelina. Coś, czego normalny, średnio inteligentny człowiek powinien się wstydzić.

Udział w konkursie na blogi roku

Są takowe organizowane. To wybitnie kiczowata forma promocji. Sam brałem udział i jury wyróżniało blogi całkiem niezależne, zupełnie nieznanych amatorów. Dzięki konkursowi i przenikliwości jurorów poznaliśmy takiego polityka jak Ludwik Dorn albo nieznanego twórcę Twittera - Reuptake, prowadzącego w Bloksie całkiem niszowy blog.. Byli to ludzie całkiem nieznani w blogosferze i mediach. Dzięki nominowaniu Polygamii do tytułu Bloga Roku, dowiedziałem się, że gry wideo to najważniejszy aspekt współczesnej kultury.
Konkursy uświadomiły mi, że staniki na duże cycki leżą w sferach zainteresowań większości blogowiczów. R jak rozmiar biustonosza.

Linkowanie na stronie głównej portalu, przynależność do Syndykatu

Obciach, bo na eksponowaną półkę w supermarkecie wstawia się towary, które tracą właśnie ważność.
Słabi zapisują się do organizacji proponowanych przez administrację, jak kiedyś członkowstwo w PZPR pomagało zrobić karierę, wydać książkę.
Wstawianie na jedynce kojarzy mi się też z prezentacją przodowników pracy, którzy wyrabiali największy procent blogowej normy.

Udział w zlocie blogerów

Pielęgniarki spotykają się na zjeździe po to, by leczyć pacjentów. Dziennikarze zjeżdżają się do nadmorskiego pensjonatu, by tam wspólnie tworzyć pismo. W słusznej i właściwej formie, ze stosowną linią polityczną
Rozumiem, że pisarze, poeci czy fotografowie mogą się spotkać, żeby napić się wódki. Ale, żeby wspólnie pisać wiersz albo robić sobie nawzajem fotki? To ma być wydarzenie medialne?

Konto na Wykopie

Kampanie ziemniaczane, tak zwane "wykopki" pamiętam jeszcze z podstawówki. W moim rejonie nie było PGR -ów, więc kopało się u prywaciarza. Uczniowie ze szkół więcej mu zakopali niż wykopali.
Wykop to miejsce dla przyziemnych ziemniaków, które nie umieją same odnaleźć słońca w sieci. Durne filmiki, dzieciaki kopiące z setek kont.

Konto na polskiej wersji Twittera - Blipie

No tak, jakby nie można było napisać kumplom, że właśnie się jest na piwie. Takie rzeczy zabijają ideę blogowania. Bo można na bieżąco czytać, kto właśnie i jaką wódkę pije, i kiedy poszedł się wysrać. Niektórzy opisują: barwę, zapach i konsystencję kału.
Można szybko napisać do tysięcy ludzi, że właśnie wyskoczył nam pryszcz na dupie, a nawet wrzucić fotkę tego pryszcza.

Komentarz na blogu Kominka

To obciach na sto bloksowych penisów. Mam świadomość tego, że 90% komentatorów Kominka to jego własne loginy, jednak jest tam te 10%, takich, którzy klaszczą u Rubika czy machają w Familiadzie. Tak można podsumować udział w ankietach i komentowanie kominkowych gniotów.
Twoja stara komentuje u Kominka.

Ozdobniki blogowe

Muzyka, zegary, przeróżne akcje protestacyjne, o których blogowicze nie mają bladego pojęcia. Wklejają fotkę z Rospudy, Darfuru czy Tybetu. Nieważne o co chodzi, byle by poczuć się w grupie i dokopać Chińczykom, Sudańczykom czy tym, którzy chcą budować autostradę. Gdyby kazali kopać Murzynów czy Tybetańczyków też by kopali. To nie ma znaczenia, ani dla kopiących, ani dla kopanych.
Gadżety blogowe są tak przyjemne dla czytelnika jak reklama dla widza, przerywająca film w telewizji prywatnej.
Ale, jeśli leci gniot, nie ma to znaczenia. Wtedy reklama przesłania treść i - na przekór odbiorcy i nadawcy - jest skuteczna. Do tego można dopisać wszelakie Blogscheissy, które kradną teksty blogowe, typu: Blogfrog, Blogbox i inne.

Oczywiście wymieniłem tylko siedem podstawowych blogowych obciachów. Pisanie bloga w ogóle przeznaczone jest dla ludzi gorszych, drugiej kategorii. Albo i nawet trzeciej. Więc tu może zajść pewien paradoks: obciachu w obciachu. Zasada podwójnego przeczenia.
No bo czy cokolwiek jest w stanie spotęgować taki blamaż jak blogowanie?