Qui penis aquam turbat?

Uważają mnie za intelektualistę, ponieważ noszę okulary, a moje filmy za wartościowe, bo... trzeba do nich dopłacać.

Allen Stewart Konigsberg [Woody Allen]

Nigdy nie będę wiedział jak pisać: czy w pierwszej osobie liczby pojedynczej czy mnogiej. Może jeszcze w innej kombinacji liczby i osoby, diabli wiedzą.
Jako, że jestem starej daty, rzadko robię zakupy przez Internet, choć te niewielkie ilości pieniędzy jakie straciłem w sieci, były dobrą inwestycją.

Jakiś rok temu mój przyjaciel chciał kupić gitarę akustyczną. Nie znam się na instrumentach, ale dla towarzystwa pojechałem z nim do Berlina, bo tam znajdował się wówczas najbliższy sklep. Taki, w którym mógł kupić dla siebie wymarzony instrument.
Jako, że nie znam się na gitarach, doradzałem mu, żeby kupił Martina, bo te były najdroższe, Clapton gra na takiej, ale on nie - umyślił sobie Gibsona. Ale nie kupił ani jednego, ani drugiego. Kupił Taylora. Myślę, choć kumpel twierdzi inaczej, że rozstrzygająca była informacja, iż David Gilmour gra na Taylorze. Posiedział pół dnia, pograł, posmakował gitar i zostawił 5000€. Oczywiście tyle miała kosztować gitara, ale potargował się i dostał do tego różnych dodatków za kilkaset €.
Zapytałem faceta, właściciela interesu, jak mu w ogóle idzie i ile takich gitar za kilka tysięcy sprzedaje. Powiedział mi, jestem przekonany - szczerze, że sprzedaje taką za parę tysięcy jedną w miesiącu. Najdroższą gitarą w sklepie był Martin za 30 000 euro, legenda country. Sprzedawca mówił, że wie, iż jej nie sprzeda. Bo kto niby miałby ją kupić? Klął pod nosem na fakt, że ma zamrożoną kupę kasy. Było nie było 30 tys. € to samochód dobrej średniej klasy, Honda Accord albo jakieś najtańsze BMW.
Wspominał, że kiedyś udało mu się sprzedać gitarę za 20 tysięcy. Wszedł Rosjanin do sklepu i powiedział: mój przyjaciel ma urodziny, daj mi najdroższą jaką masz. Nie miał tego Martina, miał inną, którą Rosjanin od razu kazał zapakować, zapłacił gotówką i wyszedł. Notabene my też zapłaciliśmy gotówką, wybraliśmy ją z banku. Wiem, że sprzedawcom gotówka sprawia przyjemność, nie tylko z powodu wysokich opłat transakcyjnych związanych z płatnościami kartą.
Rosjanin był, my byliśmy, no dobra. Ale kto kupi w Berlinie gitarę za kilka tysięcy? Młodzież która się uczy grać? Uliczny czy knajpiany grajek? Sezonowy pieśniarz flamenco? Za co? Dobry gitarzysta, który nie ma na czynsz i czeka, bo właśnie jest trzeci w kolejce do Kozidrak czy Dody. Jak dwóch odpadnie, to on zagra! Prawnik czy lekarz mają pieniądze, ale nie umieją grać. Biznesmen, nawet jeśli umie grać, to nie ma czasu kupować gitar.
Gilmour czy Clapton dostaną za darmo gitarę od firmy, która im wszystko w niej zrobi tak jak oni chcą.
Świat skonstruowany jest tak parszywie, że ci, którym jest coś potrzebne, nie mają na to pieniędzy. Ale mogą mieć marzenia. Kumpel jako dzieciak śnił o gitarze, więc ojciec mu kupił coś od czego puchły mu palce, produkcji niemieckiej republiki demokratycznej.
Dziś spotyka swoich kolegów z dzieciństwa, z którymi uczył się grać. Jedni- szczęściarze - grają na weselach, inni czekają w kolejce do gry u gwiazd. Czasem gdzieś coś zagrają. Mówią mojemu kumplowi:
- Ty tak świetnie grałeś, a przestałeś, zacząłeś robić coś zupełnie innego. Szkoda, zmarnowałeś się.

"Star Spangled Banner" in Woodstock by Jimi Hendrix

Mówią to, zasłaniając bezzębne usta, bo nie stać ich na dentystę. Mówią i też z bólem, i zawiścią. Pokornie dziękują, kiedy wychylą kolejny ufundowany kieliszek, a dłonie już przestają drżeć i mogłyby zagrać, wiele zagrać. Jak wtedy ćwierć wieku temu, kiedy jeszcze nie wiedzieliśmy jak ułożony jest świat, jaki ma porządek i kolejność.
W rosie barowego szkła odbija się twarz Jimiego Hendrixa i innych chłopaków, którzy strunami wstrząsnęli światem.