Qui penis aquam turbat?

Trwają jeszcze wojny blogowe, echa kampanii medialnej walki o Blog Roku. Jak już wielokrotnie wspominałem, cieszę się z udziału w Konkursie. Jeszcze kilka miesięcy temu wyśmiałbym taką imprezę. Teraz mogę się wypowiadać z pozycji uczestnika, byłego gracza.
Przymiotniki „fajny" czy „ciekawy" są dla mnie raczej skompromitowane w światku blogowym. To z pewnością jeden z wniosków.
Innym doświadczeniem płynącym z całej zabawy jest to, że popularny blog wcale nie jest dobry. Choć zawsze wierzyłem w statystyki i pilnie je u siebie śledziłem. Na proste rzeczy najtrudniej wpaść.
Interesującym było obserwować u siebie i innych emocje, chciwość i strach. A wyścig turniejowy w kategorii „Kultura" chyba jest w ogóle ewenementem. Rozumiem bijatykę na polu polityki czy w kategoriach pamiętników. Ale w tej dziedzinie taka zadyma?
Myślę, że Onet zrobił dobry interes dopuszczając blogi z innych platform i jak pisałem taka strategia jest właściwa dla firm dobrych.
Konkurs jest dla mnie kompromitacją Bloxa, mimo że dwa blogi z Blox wygrały głosowania w kategoriach Internautów, a jeszcze kilka następnych walczy o nagrodę główną. Ta platforma jest z pewnością przegraną, mimo wszystko.
Przegranym jest też najpopularniejszy blog w Polsce, blog Janusza Korwina Mikke, który na dodatek bezczelnie skopiował ode mnie pomysł przekazania nagrody rzeczowej na cele charytatywne. Kiedyś chętnie czytałem JKM, dziś widzę, że on tam przemawia jak na wiecu partyjnym. Ten konkurs to początek końca blogowania Pana Korwina.
Nie znam tych układów medialnych, ale wiem, że są tu jakieś animozje, jakaś niezdrowa rywalizacja, a w Blox mają zakaz używania słowa „Onet". Żeby nie zareklamować, bo są po prostu krótcy. Wstawienie bloga Quentina na stronę główną Gazety w ostatni dzień rywalizacji nie było przypadkowe. I sądzę, że nie było to fair zagranie ze strony Blox.
Nie chcę tu dyskutować czy o jakości blogów świadczy bardziej pozycja rankingowa w tabeli Blox, czy pozycja w Konkursie. Porównałbym to do rozgrywek ligowych krajowych i do udziału w pucharach bądź starcie w Lidze Mistrzów. Dopiero w zestawieniu z innymi platformami widać, jaki poziom ma Blox. Owszem, wycena jest niedoskonała, nie jest nawet dobra. W świetle Konkursu Blog Roku platforma Agory prezentuje się bardzo dobrze.

Sporo zadymy konkursowej wokół i oczywiście mam ochotę na przypieprzenie tym biadolącym leszczykom, co owszem podniesie mi popularność, ale wtedy będę taki jak JKM czy Kominek, jak Doda. A oni już są i nie mam zamiaru grać na taką popularność. Z drugiej strony uwielbiamy zapach napalmu o poranku, nie?
Myślę, że zrobię tak: tu piszę albo piszemy, jeśli będą chętni notki zgrabne, o kulturze, a napieprzam się tam, czyli na mych starych śmieciach w WordPress. Nie chcę tu tych buzdyganowców i quentinistów, choć mnie kusi. Inna rzecz, że dziś nie mam ochoty się prać, ale myślę, że mi przejdzie i zacznę.
Problem jest we mnie, bo moimi idolami są George S. Patton, ale też Bertrand Russell.
Jako młody chłopak utożsamiałem się z gangsterami od Mario Puzo, ale też z Martinem Edenem Londona, no i miałem nadzieję być kronopiem, a nie famą od Cortázara.
Bawi mnie też zestawienie z Dyzmą, granym przez nieodżałowanego Romana Wilhelmiego, który po nominacji na Prezesa Banku Zbożowego złapał się za głowę i powiedział coś w stylu: no i kto to będzie wszystko robił?
No wygrałem Konkurs, ale kto to będzie robił, kto się teraz zajmie kulturą, no kto?
Coś wymyślę i mam zamiar spróbować, z małą pomocą moich wirtualnych przyjaciół.