Qui penis aquam turbat?

Kiedyś obiecałem Nadziejce, że napiszę dla niej notatkę. Oto ona. Będzie krótka. Ktoś narzekał, że mało tu gadżetów - dziś jest dużo.

Film zrobiony przez enfant terrible zachodnioniemieckiego kina, Rainera Wernera Fassbindera. Nakręcony w 1981 roku, w roli głównej wystąpiła piękna, urodzona w Chorzowie Hanna Schygulla.
Tytuł filmu jak i motyw to piosenka, do której słowa napisał Hans Leip, nieznany poeta. Słowa powstały jeszcze w okopach pierwszej wojny światowej. Muzykę napisał Norbert Schultze. Nie ma co tłumaczyć tekstu: Lili i Marleen, to dwie dziewczyny, które kocha wartownik. Pewnie jedna jest piękna a druga gorąca, a on chce dwa w jednym. Żołnierska niedola, tęsknota i czar melodii, który sprawił, że zauroczyła chłopaków wszystkich frontów drugiej wojny światowej. Potem pokochali ją: Dwight Eisenhower, Marlena Dietrich, John Steinbeck i proces. Wykonała ją dla Radia Belgrad Lale Andersen i właśnie na tej podstawie zrobiony jest film, o życiu i miłości prostej dziewczyny, która śpiewała, bo chciała przeżyć, bo kochała. Lili Marleen usłyszeli jako pierwsi żołnierze Erwina Rommla w Afryce w 1941 roku.
Dla widzów przyzwyczajonych do hollywoodzkiej perfekcji film może wydać się niedoskonałym, niedopracowanym. Jest trochę nastroju kabaretowego, trochę poprawności politycznej Fassbindera, który zbyt jaskrawo potępia nazizm. Ale czyni to zupełnie zbyteczne, cała prosta historia wyjaśnia wszystko.

Gdybym żył w tamtych czasach w Niemczech, to jestem przekonany, że jako młody chłopak chciałbym iść do doborowych oddziałów wojskowych, potem, gdybym już zobaczył co jest grane, wolałbym być wartownikiem w obozie koncentracyjnym, niż zamarznąć na froncie wschodnim albo usmażyć się w czołgu na pustyni pod El Alamein czy Kurskiem. Zapewniam też kobiety, że wolałyby by ich synowie byli w oddziałach Waffen SS, wyszkoleni, z możliwością przeżycia, niż wysłani z marszu pod Stalingrad.
Mnie więc informacje o „dziadku z Wehrmachtu" czy wyznania Güntera Grassa wcale nie poruszyły.
W czasie studiów pracowałem w Niemczech (jeszcze Zachodnich wtedy) na budowie, był tam hydraulik, patrzył na mnie bokiem, on nie rozróżniał Polaków od Rosjan. Kiedy z nim pogadałem, opowiedział mi, że do teraz nosi w głowie odłamek rosyjskiego pocisku. Był z Hamburga, kiedy wybuchła wojna, cała jego klasa z liceum zgłosiła się na ochotnika do Kriegsmarine. On też, ale go nie przyjęli, miał jakieś kłopoty z ciśnieniem. Płakał i był załamany, że nie może z kumplami do łodzi podwodnych. Na 39 kolegów z jego klasy, nikt nie wrócił do domu, on jedyny przeżył. Jego klasa została gdzieś na dnie Atlantyku w trafionych U- Bootach.

Gdybym w tamtych czasach żył w Niemczech, a miał dzieci, to starałbym się im załatwić służbę pomocniczą albo przydział do dobrych jednostek SS. Nie chciałbym wysyłać ich jako mięso dla katiuszy na Wschód albo jako metalowe pancerne konserwy w stepy. Nie chciałbym by byli szlachetnymi trupami na dnie oceanu. Spalonymi żywcem w czołgach bohaterami Afrika Korps, wolałbym by byli katami w obozach. A matki? Każda matka woli mieć syna żywego, choćby zbrodniarza niż martwego bohatera.
A miało być o Lili Marleen. I jest, posłuchajcie:

Nie lubię słowa „trailer":