Qui penis aquam turbat?

Dziś spojrzałem na ranking Bloxa w kategorii Kultura, wygląda on tak:

Pierwsze trzy pozycje zajmują blogi o dwóch amerykańskich serialach. Jestem bardzo niekulturalny, bowiem nie oglądałem nigdy ani jednego odcinka Prison Break ani Lost. Mało tego, nie miałem pojęcia o tym zjawisku, o tej prizonbrejkizacji i lostyzacji w kulturze.
Z tego co mi wiadomo, działalność kulturalna twórców tych blogów polega na nagrywaniu z amerykańskiej telewizji owych seriali i wstawianiu ich w wirtualną przestrzeń.
Na stronie Prison Break autor umieścił stosowną formułę, w której ostrzega, że jeśli ktoś skopiuje stamtąd treści, będzie intelektualnym złodziejem. Zatem konieczna jest zgoda na kopiowanie treści tego bloga, bo inaczej jesteś przestępcą.
Zastanawiam się nad taką rzeczą: gdybym zadał sobie trud i przepisał na blogu opowiadania Josepha Conrada, a właściwie urodzonego w Berdyczowie Józefa Teodora Konrada Korzeniowskiego, to czy jeśli ktoś inny chciałby w sieci zamieścić te fragmenty, skopiowane z mojego bloga, musiałby pytać mnie o zgodę? Podlegałbym ochronie prawnej jako twórca?
Trudno byłoby mi zapytać autora Lorda Jima o przyzwolenie, ale autorzy bloga skonsultowali z pewnością z twórcami serialu sprawę zgody na popularyzację Prison Break.
Ochrona prawna finansowana jest z naszych pieniędzy. Zastanawiam się czy chcę by finansowany przeze mnie aparat prawny państwa strzegł ludzi, którzy rozpowszechniają te amerykańskie seriale.

Nie znam się na kwestiach prawnych, ale Internet to dżungla i jestem przeciwnikiem jakiejkolwiek ingerencji policji czy państwa w sieć. Anarchia w przestrzeni wirtualnej zbuduje najbardziej trwałe i sensowne zasady, tyle że to potrwa dłużej. Szybciej by było w dyktaturze faszystowskiej, wiem.
Mam alergię na seriale, co nie oznacza, że są one złe. Były przecież seriale, które lubiłem.

Filmy to rzecz smaku, gustu, o którym ja dyskutuję.
Miałem kumpla w podstawówce, za pół ceny biletu opowiadał mi filmy, na które mnie nie chcieli wpuścić z powodu bariery wiekowej od jakiej były dozwolone albo nie mogłem dostać na nie biletu. On snuł swoją opowieść o Godzillach i Wejściach smoka. Swoją, nieskopiowaną.
A jak już się dostałem do kina, to zawsze miałem pecha. No wyobraźcież sobie oglądanie Klasztoru Shaolin w pierwszym rzędzie kina Kijów w Krakowie albo seans innego hitu końca lat siedemdziesiątych w prowincjonalnym kinie, gdzie siedzicie sami pośród trzech rzędów, które okupują Cyganie. I tylko jeden z nich umie czytać, przy czym to czytanie pozostawiało wiele do życzenia i niekoniecznie pokrywało się z napisami. To, że czytał, to jeszcze betka, ale po przeczytaniu tłumaczył to na ich język.
W peerelowskiej telewizji był lektor, który nazywał się Suzinem, ale ten mój w kinie był zupełnie nadprogramowy. Byłem ogłupiony, bo nie wiedziałem czy wierzyć temu co on czyta czy temu co widzę na ekranie. Nie ujmuję temu Romowi, który ukończył pewnie ze trzy klasy w dekadę, tę przerwaną gierkowską. I został cygańskim guru. Ale siedział akurat przy mnie, a czytał dla trzech rzędów analfabetów.
Albo trzy podejścia do filmu Pat Garrett i Billy Kid. Bo w kinie musiało być co najmniej trzech widzów? Za trzecim razem się ulitowali i puścili dla jednego widza - procesa.

Moje zdanie jest takie, że jeśli kumple przy piwie opowiadają mi kolejne odcinki Mody na sukces czy M jak miłość, bo po to głównie chodzimy na piwo, to są to ich opowieści. W żadnym razie nie naruszę ich praw autorskich i nie napiszę tu o tym.
Autorzy strony podającej linki, gdzie można skraść Prison Break uprawiają też zwykłe żebractwo, przeciw któremu jak już pisałem nic nie mam.
Czy jeśli podałbym tu listę bibliotek, gdzie można ukraść książkę albo pożyczyć i nie oddać, to powinienem za to brać prowizję? Albo lepiej: listę banków na które można napaść? Wraz z adresami. Czy prawo winno chronić tę listę adresów jako moją intelektualną własność?
Sam mam problem z obrazami z sieci, bo takowych najlepiej byłoby nie wstawiać wcale, trudno znaleźć źródło. Najczęściej jest to w ogóle niemożliwe. Wy zaś sugerujecie mi bym je dawał. Więc daję te skradzione obrazki i potem wytwarza się mechanizm: ty lepiej siedź cicho, bo sam nie jesteś w porządku.
Sam fakt, że jesteśmy tu pseudonimami, a po jakimś blamażu, po wpadce, możemy otruć swego nicka, zostawiając wirtualną kochankę ze sztyletem, śpiącą. By wyjść na inną scenę i zagrać jeszcze raz kolejną historię, która będzie plagiatem opowieści o miłości, pożądaniu, strachu, chciwości i śmierci.

Romeo przy łożu śmierci Julii, Johann Heinrich Füssli

Poprzez decyzję Komisji Blog Roku 2007 wyszedłem na prowadzenie w rywalizacji o Nagrodę Internautów. Tak jak napisałem, nagrodę dostanie Krakowski Ośrodek, o ile uda mi się utrzymać prowadzenie do końca. Oni już sobie stosownie tego laptopa wykorzystają.
Dziękuję wszystkim głosującym, choć pewnie podziękuję nieraz jeszcze.
Jutro wyślę esemesa ze swego telefonu na siebie, bo jeszcze tego nie uczyniłem. No i głosowanie nadal trwa, zachęcam Was do wysyłania SMS, do przejrzenia blogów i do wyrażenia uznania dla nich.
Jeśli uda mi się wygrać, to będzie znaczyć, że po prostu zdobyłem Nagrodę Internautów. Nic ponad to, że wygrałem rywalizację. Nie będzie to znaczyć, że mój blog jest jedyny słuszny w sprawach kultury, że jestem jakimś guru czy ekspertem w tej dziedzinie.
Myślę i wierzę, że jeśli wygram, będzie to znaczyć, że wspólnie zrobiliśmy coś dobrego. Bez względu na towarzyszącą Turniejowi atmosferę skandalu.

Drobny dodatek z 23.50

To polecane dziś przez główną stronę Gazety.pl blogi. Trzeci blog Quentina, pierwszy o "Lost".