Qui penis aquam turbat?

Opowiedz mi o tym, co ci gra w duszy, naucz mnie słuchać duszy.

VLADIMIR (bez urazy): To wcale nie takie pewne.
ESTRAGON: Tak, nic nie jest pewne.
Vladimir wolno przechodzi przez scenę i siada obok Estragona.
VLADIMIR: Jeśli uważasz, że tak byłoby lepiej, możemy się jeszcze rozstać.
ESTRAGON: Teraz już nie warto.
Cisza.

Samuel Beckett "Czekając na Godota"

Czekam na oficjalne wyniki Konkursu Blog Roku i przeglądam strony startujących w zawodach.
Trafiłem na blog Pani Doroty Szwarcman i to nazwisko akurat znam z prasy. Czytywałem ją w różnych gazetach codziennych lub czasopismach.
Blog Pani Doroty widnieje na pierwszej stronie drugiego co do wielkości tygodnika w Polsce. Nie znam jej jako muzyka, a raczej jako nauczyciela i krytyka muzycznego, choć ona sama uważa się za muzyka. Pani Szwarcman i jej komentatorzy zasugerowali, iż ktoś kto otrzymuje w Konkursie więcej niż 100 głosów, jest nieuczciwy. Autorka, laureatka wielu nagród, ceniony i wielokrotnie uznany nagrodami znawca muzyki dostaje 8 głosów w III turze gry o Blog Roku.
Nie mam żalu ani pretensji o te insynuacje, jakobym był oszustem, Pani Szwarcman jest dla mnie autorytetem w swej dziedzinie, tak jak wielu innych publicystów Polityki. Wiem, że na przykład Passent jest bardzo dobrym pisarzem, ale blogerem jest kiepskim, może ciut brakuje mu do Urbana, ale warsztat, klasa i poglądy podobne.
Nie podoba mi się to poruszanie kwestii moralnych na blogu przecież muzycznym. Napisałem już wielokrotnie, że wygrałem głosowanie Internautów, a to nie znaczy nic więcej niż to, że właśnie wygrałem tę nagrodę.
Mógłbym też zadać pytanie brzmiące:
Bartek Chaciński nominował 3 (słownie: trzy) najlepsze blogi w kategorii Kultura. Dorota Szwarcman nominowana nie została, a jest przecież uznaną muzyczną felietonistką. I na mój gust pisze ciekawie i zajmująco, a nade wszystko jej blog pełni rolę edukacyjną. Dla mnie. Nominowanych blogów nie czytam, bom głąb i na kulturze się nie znam. Pytanie brzmiałoby:
Dlaczego Bartek Doroty nie nominował? Jest przekonany, iż każdy spośród trzech wybranych przezeń blogów jest lepszy od jej blogu muzycznego? Mógł to jako Juror stwierdzić ponad wszelką wątpliwość?

Moje wyobrażenie o blogu traktującym o kulturze jest paradoksalnie zbieżne ze spojrzeniem Doroty. Opowiadać o muzyce, filmie, obrazach tak, by zagubiony nastolatek myślał, że to o znanych gwiazdach nago, a dojrzewająca młodzież widziała pornografię w obrazach Rosettie'ego. Pisać o kiczu z Hollywood czy o serialach tak, by przeciętny zjadacz chleba widział tam perspektywę literatury rosyjskiej. O muzyce pisać tak, by głuchy makler giełdowy myślał, że to pieniądze, a o obrazach tak, by ślepy marynarz widział w nich upragniony brzeg. Ja tak nie umiem. Ale mogę wysłać Was na ten ciekawy, niszowy blog, który dumny jest ze swej niszowości, który czuje się przez to elitarny i lepszy. Tylko, jeśli powiedzmy Kominek bądź Korwin Mikke, zachęcą swych czytelników do czytania Pani Doroty, to blog stanie się popularny i pojawią się czytelnicy i komentatorzy, którzy będą krępować tamto towarzystwo. No i staną się głośni jak Pudelek. Po necie zaczną krążyć fotki Pani Doroty nago i plotki o tym jakie i gdzie kupuje bieliznę i perfumy.