Qui penis aquam turbat?

Tolerancja, Kabaret i leszczyków dwóch
Tolerancja jest jak koń, każdy widzi jaka jest. Przy czym tolerancja zaprojektowana przez wszelkie organizacje walczące na jej rzecz jest jak osioł, który miał być koniem. Więc kiedy myślę o tolerancji, jestem osłem. Jest to następstwo paradoksu kłamcy, bo kiedy koń Wam powie, że jest gejem, to mu nie dacie wiary, a i pewnie sam koń też się uśmieje. Natomiast jeśli osioł Was poinformuje o preferencjach seksualnych konia, być może się zastanowicie.
Zatem informuję, a raczej piszę.
Otóż tolerancja była dla mnie oczywistą oczywistością i w ogóle nad tym się głębiej nie zastanawiałem, ale dziś przy okazji Turnieju o Blog Roku, sprawdziłem dokładne znaczenie słowa. Wyraz pochodzi z łaciny: tolerantia i oznacza cierpliwą wytrwałość albo cierpliwość i wytrwałość. Do tolerancji trzeba zatem szeregu wyrzeczeń i przychodzi ona z trudem, jest drogą przez mękę, chciałoby się rzec: per tolerantiam ad astra albo qui tolerantia aquam turbat.
Trochę mnie taka definicja niepokoi, bowiem większość cierpliwa i wytrwała nie jest. Ilu ludziom udaje się przestać brać narkotyki, pić, palić, schudnąć? Gdyby społeczeństwo było cierpliwe i wytrwałe, palenie czy picie nie byłoby nałogiem, a z nadwagą nikt by problemów nie miał.
Nie jestem nadto cierpliwy, wytrwały też nie, stąd nie poczekam do końca zawodów o Blog Roku i napiszę już dziś co mi w wątrobie piszczy.
Kiedyś nazwałem dział konkursowy „Ja i moje życie" „grupą śmierci". Niektórzy byli oburzeni, stąd wyjaśniam znaczenie pojęcia: Takie określenie stosowane jest w terminologii sportowej, a ja konkurs na Blog Roku tak traktuję. Grupa śmierci to pojęcie z systemu rozgrywek grupowych, gdzie o awans walczy kilka zespołów prezentujących wysoki poziom, ale awansować może tylko jeden, dwa. Przykładem takiej grupy śmierci będzie na mistrzostwach Europy grupa C, w której wystąpią: Francja, Włochy, Rumunia i Holandia. Dwie drużyny awansują, dwie odpadną. Piłka ma swój język i tak na przykład istniało kiedyś w systemie dogrywek w grze pucharowej pojęcie: „nagła śmierć".
No właśnie, miało być szybciej, więc nagle przeskakuję z tematu. Chodzi mi o obecnego faworyta konkursu w tej najtrudniejszej z kategorii - blog Królewiczów dwóch.
Cóż mamy na tym blogu? Ano dwóch leszczyków, którzy piszą tak (wybrane fragmenty):

Nie ma wiec dla nas znaczenia co o homoseksualistach mysla katolicy. Jedno jest pewne: nie jest to nic dobrego i napewno wiekszosc "polskich katolikow" to osobnicy przepelnieni nienawiscia lub obledem, ktorzy w kazdym zacieku na szybie widza swiete madonny.

Teraz dopiero mozna zobaczyc, gdzie jest Polska i jak bardzo jest oddalona od Europy.

Dlatego tak wazna jest edukacja.

Dzieki niej sytuacja gejow w Polsce staje sie coraz lepsza. To wlasnie dzieki w/w srodkom oraz bohaterskiej postawie gejowskich dzialaczy, ktorzy czesto musza isc do przodu wsrod opluwajacego ich tlumu, swiadomosc spoleczenstwa stopniowo sie powieksza. Niestety jest to bardzo powolny proces, systematycznie utrudniany przez rzad, ktorego metody czesto nazywane sa faszystowskimi przez zachodnie media.

Nie ma jednak innej drogi, nie ma takze z niej odwrotu. Dlatego tez wszyscy ktorzy czuja sie na silach, powinni stanac murem przeciwko nietolerancji i ograniczeniu wolnosci.

Promuja Chinska Republike Ludowa, jakby malo ich bylo w China Town, kazdego dnia.
Mam zle zwiazki karmiczne z tymi ludzmi, poza tym gdy z trudem patrze w ich oczy, widze mieszanine chlodu i glupoty... nie rozumiem jak mozna zyc w kraju anglojezycznym przez cale swoje zycie i mowic tylko po chinsku...

Jest tam też cała masa innych bzdur, pomiędzy opowiadaniem o tym jak to się najedli, ile papieru toaletowego zużyli podczas kataru. Pomiędzy fotkami całujących się zakochanych jest też reklama londyńskich klubów dla gejów. Ogólnie styl infantylnej nastolatki o codziennym życiu, przeplatany fotografiami i agitacją homoseksualną. Są też pośród komentarzy wyrazy podziwu dla odwagi piszących. Odwaga w sieci to jest coś! Przy odrobinie cierpliwości, której nie mam, można stworzyć historię nie tylko o dwóch królewiczach, ale i o plutonie królewiczów, którzy wcześniej byli żabami, a może i nawet dywizją zmechanizowaną żab.
Ale jako była czarodziejka, to już Jurorka konkursu Monika Luft o tym z pewnością wie. Myślę, że Kominek mógłby pisać kilka takich blogów: o dwóch zakochanych gejach, o dwóch lesbijkach, o facecie zakochanym w żabie, o kobiecie zakochanej w lustrze i relacja wyglądałaby jak najbardziej na prawdziwą.
Gdyby za takie wyznanie i opowieść o sobie można było zacząć prowadzić w lokalnym rankingu Blox to wyznałbym przed Wami nie tylko to, że jestem pedałem, ale i opowiedziałbym Wam o mej zoofilii, nekrofilii i zjadaniu motyli, które chciałem właśnie mieć w brzuszku. Ich odwaga w sieci troszkę zostałaby zblazowana.

Cały ten blog jest oczywiście denny, ale siłą rzeczy ludzie przychodzą tam jak do cyrku, w poszukiwaniu sensacji, w oczekiwaniu na moment aż królewicze w swej klateczce zaczną się pieprzyć.
Niejaki Walpurg, laureat konkursu sprzed dwóch lat oraz ubiegłorocznego, stwierdza, że nikt inny jak właśnie on ma prawo i obowiązek rekomendować ów blog i zachęca do głosowania esemesami na Królewiczów.
Rozumiem, że Walpurg chce spopularyzować blog Królewiczów - oszołomów. Uczynić go sławnym, co by oznaczało mniej więcej, że chce by młodzież i społeczeństwo miała obraz polskiego geja jaki prezentują królewicze. Nihilistycznego, wesołego pedała, który uważa Polaka za nietolerancyjnego głąba. Katolika zaś ów gej ma za kogoś przepełnionego nienawiścią i obłędem, widzącego w zaciekach na szybie madonnę.
Przyznam szczerze, że inaczej wyobrażam sobie polskiego geja, a ci którzy nie krępują się tego wyznać i których miałem okazję poznać, to bardzo sympatyczni i skromni ludzie, zupełne przeciwieństwo tych dwóch fajansów.
Bo spójrzmy prawdzie w oczy, czy Tomasz Raczek albo świętej pamięci Jerzy Waldorff czynili kiedykolwiek atut ze swej orientacji? Czy zaistnieli i stali się szanowani przez swe seksualne preferencje? Czy walka o tolerancję tych cwaniaczków dwóch uprawnia ich do tego by byli rasistami i nie tolerowali Chińczyków, zwąc ich spojrzenie pogardliwie mieszaniną chłodu i głupoty?
Taka walka to niedźwiedzia przysługa dla polskich gejów, bo królewicze wytwarzają w sieci obraz polskiego pedała - kretyna. Obraz, który wedle mnie jest fałszywy.

Nie startuję w ich konkurencji, a sam zdaję sobie sprawę z faktu, że mój blog nie zasługuje na żadne wyróżnienia, na żadne laptopy czy puchary. Nie użyję argumentu, że przecież inne są gorsze, że konkurencja jest w mej dyscyplinie słaba. Bo to żaden argument. Mam nadzieję, że Jury wskaże nam dobre blogi, mimo całej ułomności regulaminu i zasad konkursu. Który ja traktuję, co cały czas podkreślam, jak zawody.

Cała ta walka z nietolerancją jest li tylko sztucznie generowanym problemem, bo w Polsce geje nie są prześladowani, a z relacji owych chłopaków, można by wnioskować, że udało im się zwiać do Anglii z kraju z przepełnionymi więzieniami dla homoseksualistów, z kraju zacofanych, plujących jadem katolików. Uciec z miejsc kaźni i zbiorowych pedalskich mogił. Mało tego, kraju który oddalony jest od Europy. No jeśli ktoś jest w Londynie to widzi jak daleko Polska jest od Europy, bo w Polsce tego nie widać, bowiem właśnie od Europy jesteśmy daleko.
Nie uważam się za katolika, ale permanentne opluwanie ludzi wierzących, robienie z nich tępych, nietolerancyjnych i zaściankowych czy modne dziś psioczenie na Kościół Katolicki, jest z mojego punktu widzenia nietolerancją. Jest czymś małym, podłym i tandetnym. Poszukiwaniem tła dla mizernych karier i strategią „krótkich".
Do tego dochodzą bzdury, które londyńskie pawiany wypisują, jakoby nasz rząd w oczach zachodnich mediów stosował metody faszystowskie.
No ale cóż takie leszczyki mogą wiedzieć o historii, o życiu, skoro balują, jedzą i korzystają z życia ku uciesze ich fanów? Zerkną na skrót wiadomości i łykną każdą papkę. Cóż mogą wiedzieć o Ernście Röhmie, najważniejszym homoseksualiście Rzeszy, pierwszym geju - ofierze Adolfa Hitlera? Nie rozumieją, że nihilizm i ignorancja sprawiają, iż łatwo manipulować ludem, a skrajne postawy wobec tradycji i wartości społecznych powodują zwykłe odruchy obronne.
Mam skojarzenie z filmem Boba Fosse'a „Kabaret"(1972), notabene piosenka nie powstała w Niemczech i naziści wcale jej nie znali. Zrodziła się w brodwayowskim kabarecie. Śpiewającego chłopca gra Oliver Collignon, a głosu użycza mu Mark Lambert. Fragment filmu ma oczywiście uzasadnić obecność mojego bloga w kategorii „Kultura":