Qui penis aquam turbat?

Nie do wiary, ale wpadłem na to - można rzec, biorąc pod uwagę nawet surowe, wartkie tempo internetowego czasu - w tej chwili. Trywialnie powiem, że każdy internetowy dzień powołuje jakieś gwiazdy, najbardziej te znane, a już szczególnie te nagie. Nie mogłem się nadziwić fenomenowi tego zjawiska. Siedziałem patrząc na efekty wywołań w wyszukiwarkach, rankingi platform blogowych i się dziwowałem jako ten burak.
Odkrycie pewnej banalnej analogii, o której zaraz napiszę, nie oczyszcza mnie. Absolutnie nie przemienia z buraka pastewnego w cukrowego. Że niby nie tępy zerkający w krowę, a słodki. Nie to i nie o to chodzi.
Kiedy byłem mały, chodziłem jeszcze pewnie do przedszkola, wiara zbierała widokówki, wycinała zdjęcia z gazet, poszukiwała plakatów przedstawiających gwiazdy polskich seriali. Krążyły wymieniane, wydzierane z albumów fotki Marusi, Janka, Lidki z "Czterech pancernych". Za dwa Czereśniaki był Jeleń. No może ciut mniej tego agresywnego, ale przecież w zasadzie matowego seksu też było. Choć za Marusię były lody. Bambino, na patyku. Marusia na bank byłaby dziś wyżej pozycjonowana w Googlach niż Lidka. I blog o Marusi byłby hitem platform blogowych. To nie tak, że Lidka byłaby niszowa, nie dla plebsu. Byłaby Pani Niemirska nieco niżej notowana. Ale na stówę miałaby swoich fanów.


Wniosek jest uspokajający i pocieszający, albowiem nic się nie zmieniło. Żadne tam inne czasy, żadne przepowiednie o rychłym upadku świata, demokracji, społeczeństwa. Nieco zmieniła się oprawa, bo Arsen Lupin kradł brylanty, a 50 Cent płaci za nie papierowymi rulonami.
Jeśli chodzi o odblaski poglądów politycznych, to woleliśmy fotki Klossa w niemieckim mundurze Abwehry niż w drelichach Armii LWP. To też był swoisty bunt. Pewnie nie aż tak duży, że marzyliśmy o dziadkach z Wehrmachtu. Ale uciekaliśmy od peerelowskiej propagandy w skrajne rzeczy. W podwórkowych szałach i zabawach, "których każdy z nas milion miał", dziewczyny chętnie wcielały się w role bohaterek Armii Polskiej jak i bratniej - Radzieckiej. Nikt nie chciał być Niemcem. Ale Brunnerem czy eleganckim oficerem armii niemieckiej ze "Stawki większej niż życie" - już tak.
Może te ostatnie zestawienia są nietrafione, bo - jakby powiedziały zapewne feministki i pacyfiści - świat idzie w dobrym kierunku. Dzieci i młodzież nie bawią się w wojnę. Ale te wszystkie gry, internetowe wojny na forach? Tworzenie się grup, nieraz ostro walczących w sieci spamem, floodem, banami, blokadami, hę? Spoglądałem w dekolt Szapołowskiej, Tyszkiewicz i kombinowałem plakaty z Ireną Jarocką.
Więc nie wierzę tym, którzy mówią, że czasy są okropne, są inne, a Franz Kafka mówił, że: tylko nasze pojęcie czasu każe nam mówić o sądzie ostatecznym, w gruncie rzeczy jest to sąd doraźny.
Kiedy się starzejemy, zbliżamy się do sądu, który dla nas będzie ostatecznym, dla innych zaś pozostanie jeno doraźnym. Dla wszystkich innych.
Też biegałem za kawałkiem śladów piersi, odkrytej szyi czy ud znanych ówczesnych gwiazd. Wyszukiwanie było tylko bez porównania wolniejsze. Ale zawsze doraźne.