Qui penis aquam turbat?

Pół życia zajmowałem się sprzedawaniem i kupowaniem pieniędzy. Niewiele czasu miałem na resztę, która i tak jest milczeniem. Kiedyś chciałbym sobie jakoś uporządkować historię gospodarki PRL- u lat osiemdziesiątych, ale nie tu. Byłoby to nudne dla Was. A ja szanuję swoich Czytelników.
Za swój pierwszy samochód, kupiony końcem lat osiemdziesiątych zapłaciłem ponad milion złotych. A był to stary rzęch. Kiedy byłem mały pojawiało się sporo maluchów, bo był wyż demograficzny. Maluchy kosztowały około 60 tys. złotych, ale chylący się ku upadkowi rząd Gierka obiecywał, że będą tanieć. No i co? Mały samochód spokojnie kupicie za tę cenę, jeszcze Wam zostanie. Staniały i to znacznie, zgodnie z obietnicami PZPR. W zasadzie to nie był rząd Gierka, a Piotra Jaroszewicza, bo on był premierem, a syn premiera był kierowcą rajdowym i rozbijał samochody.
Złotówka w latach 80-tych przeżywała swą bessę. O ile w latach 70-tych dolar amerykański kosztował 80-120 złotych, to w okolicach stanu wojennego podskoczył na około 400 złotych, w 1986 kosztował około 850 złotych. W 89 roku były spore wahania, momentami dolar amerykański przekraczał 10 000 złotych, generalnie pozostając w trendzie wzrostowym. W 1990 dopiero wraz z reformą Balcerowicza ustalono sztywny kurs do dolara- 10 tys. złotych. Czyli dzisiejszy 1 PLN.
Kto w latach osiemdziesiątych inwestował w złotówki, wtopił. No ale już po roku 1990 trzymanie dolarów zupełnie się nie opłacało, a szczególnie w ostatnich latach, gdzie nie opłaca się już wyjeżdżać do USA do pracy, by przywieźć pieniądze do Polski. Opłaca się tam robić zakupy. Gdyby nie cła, to można by było tam kupować samochody, 50% taniej.
W PRL było odwrotnie, Polacy, którzy wyjeżdżali, a wyjechać było trudno ze względu na podwójną barierę, byli wielkimi szczęściarzami i wybrańcami. Polskie władze komunistyczne niechętnie dawały paszporty, a Amerykanie wizy. Kumple ze studiów, którzy wracali końcem lat 80- tych z USA, gdzie pracowali jako kierowcy czy inni fizyczni, przywozili po 10- 20 tys. dolarów oszczędności. Wtedy wydawało nam się, że starczy im to do końca życia i już nic nie będą musieli robić.
Władze PRL przymykały oko na handel dolarami, a i pozwalały ludziom otwierać konta, całkiem nieźle wówczas oprocentowane. Odsetki z kilku tysięcy dolarów zgromadzonych na takowym koncie dawały miesięczny wpływ, który przeliczony na złotówki, miał wartość średniej krajowej płacy.
Ludzie pozyskiwali popularnego dolara wyjeżdżając do pracy na Zachód. Ciut mniej popularne były marki niemieckie, a za nimi funty brytyjskie, franki szwajcarskie i francuskie. Niektórzy przywozili dolary z innych krajów KDL, z tak zwanej turystyki zarobkowej. Sprzedawali w ZSRR ciuchy kupione w PRL, najczęściej szyte u drobnych przedsiębiorców, a tam kupowali dolary albo złoto. Złoto też było cenne w latach 80 tych, dlatego na przykład obywatele ZSRR wstawiali sobie często złote zęby. Było to trochę niepraktyczne, bo kiedy byli głodni, mogli sprzedać te zęby, ale z drugiej strony jak jeść zębami, które są sprzedane? W obcych rękach albo szczękach? Ale "Szczęki" to były wcześniej i zarobiły prawie pół miliarda dolarów, ale to było o innych rekinach, nie finansjery a kina.

Tu fotografia Pani Dollar

Stówa PRL, pięć lat po jego upadku zamieniona w jeden grosz

Jak wspominałem, nieco znam się na pieniądzach, można powiedzieć, że zjadłem na tym zęby, a złoto pozostaje od dobrych paru lat w trendzie wzrostowym i być może cena za uncję osiągnie niebawem szczyty z lat 80-tych. Złotych lat.