Qui penis aquam turbat?

Weźmy taką banalną rzecz, taką, którą intelektualiście wypada pogardzać. Rzecz, o której Gary Linker powiadał, że polega na tym, iż za piłką biega 22 facetów, a wygrywają Niemcy. Sam zmodyfikowałbym tę tezę czy już może sentencję, albowiem biega 23 facetów, a ostatnio wygrywali Włosi.
Na pierwszy rzut oka nie ma w takich imprezach masowych, wielkich medialnych fabrykach i manufakturach na boiskach mundialowych nic takiego co można by policzyć jako coś wartościowego, coś co mogłoby przejść do historii kultury ludzkości. Nie ma też nic, co by do niej nawiązywało i w jakiś sposób nas ubogacało, w taki sposób jak czynią to dzieła klasyki czy wielka opera.
Ale dla człowieka takiego jak ja, którego dopiero dziś zaczyna fascynować przestrzeń, bo wcześniej było wszystko oczywiste. Prawdy z ich wymiarami i regułami.
Nie jestem wielkim fanem piłki, ale kiedy są mistrzostwa, oglądam wszystkie mecze, niektóre wielokrotnie. Kiedy usiądę przed spektaklem zbyt późno, gdy już odegrano hymny, to tracę połowę, jakbym zaczął studia nad historią Starożytnego Rzymu od Cezara, pominąwszy republikę albo Scypiona.
Być może jest w tym jakiś łańcuszek drobnych wdzięczności i uprzejmości, a może kibicuję Włochom tylko dlatego, że lubię tę melodię? Im bardziej wygrywają w takich wydarzeniach jak mistrzostwa świata, tym więcej słucham ich hymnu w pięknej scenerii.
Stawiam na to, że te uprzejmości zaczęły się od naszego "z ziemi włoskiej do Polski" by genueńczyk Goffredo Mameli odwdzięczył się, prawie równo pięćdziesiąt lat później, frazą o orle austriackim, który "żłopie włoską krew wraz z polską". Młody chłopak dał słowa, powstała melodia, banalna, ale przetrwała i być może zapoczątkowała ciąg nieporozumień przeplatanych grzecznościami. Sam młody kapitan Mameli zmarł z uciętą nogą w wieku 22 lat, a kompozytor melodii Michele Novarro, skromny nauczyciel muzyki z miasta Krzysztofa Kolumba i Giuseppe Garibaldiego, zmarł w ubóstwie.
A wiecie o tym, że kiedy ci faceci wraz z sędzią biegają po boisku to prawdopodobieństwo tego, że dwóch z nich obchodzi urodziny tego samego dnia jest większe niż 50%?
Oznacza to mniej więcej tyle, że kiedy oglądacie mecz, to częściej bywa tak, że- wliczając sędziego- po boisku biega dwóch facetów, którzy urodzili się tego samego dnia roku. Jeśli go odliczymy, to typując taką rzecz, związaną ściśle z paradoksem urodzin, będziemy przegrywać w długich, nieskończonych zakładach.
Pomyśleć, że człowiek siada do takiego meczu, by się rozerwać, emocjonować, zapomnieć o codziennych troskach i udrękach, a tu okazuje się, że bez znajomości historii, matematyki ten obraz staje się niepełny i w zasadzie nieprawdziwy.
Zauważcie, że spośród tych gladiatorów "forza Italia" najszczerzej śpiewa Materazzi (ten najwyższy), a Camoranesi (najniższy), urodzony w Argentynie, wcale nie śpiewa.

Takie mistrzostwa zawsze mnie niepokoją, wcale nie żałuję, że organizowane są tylko co 4 lata, bo wprowadzają tyle zamieszania w mym umyśle, iż nie starcza mi 4 kolejnych by rozwiązać te dręczące mnie niepokoje, które może w mym umyśle wywołać rzecz- z pozoru banalna- jaką jest piłka. Ba! Nawet jeden mecz albo tylko jego, dla wielu, mniej istotny, a może zbyteczny początek. Początek, który dla wielu brzmi jak nacjonalizm z elementami szowinizmu. Ale to jest potrzebne na boisku, to jest potrzebne w grze, bo powoduje pasję i poczucie misji. By pięknie grać, trzeba być jak Chauvin. Elity intelektualne, autorytety w sprawach moralności czy polityki, gardzą takimi postawami. Ale w środy czy w lata parzyste roku przestępnego albo nie, budzą się rano z jakimś niepokojem i lękiem.
Przed znajomymi i rodziną udają, że mają dystans, że to przecież kpina, nawet nie przystoi o tym powiedzieć w jakimś ważnym gronie. I nikt nie wie, że to się u nich gdzieś tam w środku rozgrywa i brzmi jak porywająca melodia Fratelli d'Italia. No, może wie o tym ta dziewczyna za barem, bo widzi spoconą dłoń na szklance z piwem i drżący mały palec gdzieś w okolicach jedenastego metra. Widzi to, ale nikomu nie powie, bo właśnie uśmiecha się bezmyślnie do monitora, myśląc o wczorajszym chłopaku, którego kocha, dla którego urodzi kiedyś takiego gladiatora, niemowlę w hełmie Scypiona, ku wielkiej uciesze koleżanek- feministek i moherowych ciotek.