Qui penis aquam turbat?

W filmie "Szeregowiec Ryan" (Steven Spielberg, 1998) bohater kapitan John H. Miller jest indagowany przez swoich żołnierzy, którzy zastanawiają się nad celowością powierzonej im misji. Ludzie z jego oddziału są wkurzeni, że marnuje się zasoby ludzkie i środki na rzecz błahą w obliczu rzeczy istotniejszych zadań w czasie wojny. Chłopaki narzekają na dowództwo i zachęcają Millera by ten popsioczył z nimi. Kapitan odpowiada coś w ten deseń: w psioczeniu obowiązuje łańcuch dowodzenia, psioczymy w górę, wy na mnie, ja na moich zwierzchników. Mógłbym to robić w gronie oficerów, dowódców kompanii czy plutonów. W armii nie można psioczyć "w dół". Dowódca kompanii nie będzie psioczyć na żołnierzy, swoich podwładnych, wobec swego dowódcy batalionu, pułku czy dywizji.
Wiedzą to doskonale na przykład nauczyciele, którzy narzekając na uczniów u dyrekcji, w oczach dobrego zwierzchnika, stają się momentalnie niekompetentni.
Sporo czytam w sieci na temat konkursu- zabawy zorganizowanej przez Onet.pl- Blog Roku. Psioczą na konkurs najczęściej ci, którzy nie biorą w nim udziału. Że zasady złe albo, że niesprawiedliwe. Piszą też, że to obciach grać o Bloga Roku. Zgłaszający się asekurują się wypowiedziami typu: to tylko zabawa; zgłosiłem się dla jaj, mam do tego dystans, wiem ile wart jest mój blog. Asekuracja, nie innego.
Owszem, to gra. Ale ja gram po to by wygrać! Gram, żeby zdobyć ten cholerny tytuł i wygrać wszelkie możliwe nagrody! Powiem więcej: w życiu realnym nie siadam do gry z ludźmi, którzy nie grają na pełnych obrotach. Nie minimalizują strat. Owszem, głosują inni, niewiele mogę zrobić, poza zachęcaniem do wysyłania SMS-ów znajomych, rodziny czy przyjaciół.
Piszę przeciętnie, o przeciętnych sprawach. Nie brakuje mi na prąd, chleb czy na podróż marzeń. Nie jest mi potrzebny żaden laptop i nie mam nikogo cierpiącego w rodzinie. Mam tyle forsy, że mogę polecieć dokąd zechcę i kiedy zechcę.
Czechowem albo Hemingwayem nie będę, nie mam ich talentu. Ale mogę spróbować wygrać blogowy puchar, powalczyć w konkursie. I dla mnie ma znaczenie, duże znaczenie, każda pozycja wyżej. Jeśli w końcówce wyścigu będę na 100 pozycji, to zadzwonię do kumpli, by wysłali SMS, bym poprawił swe notowania o jedną lokatę, bowiem pozycja nr 99 w rankingu jest lepsza niż pozycja 100.
Jest to konkurs na blog roku organizowany przez portal Onet.pl, nie jest to literacki Nobel, ale są to najbardziej prestiżowe regaty w polskiej blogosferze.
Wielu uważa, że w rankingach blogów wiodą wcale nie ci, którzy piszą najlepiej. To ja pytam: kto wiedzie? Ci, którzy piszą najgorzej? Cóż z tego, że wielu ludzi, znanych ludzi, uznanych pisarzy i felietonistów pisze o polityce? Piszą dobrze, ale blogerem politycznym numer jeden od dawna jest Janusz Korwin Mikke. A moim zdaniem- on pisze tak sobie. Ale jest na pewno świetnym blogerem. Cóż z tego, że Kominek pisze przeciętnie? Jest blogerem numer jeden w Blox, a może i dalej. Demokratycznie wybranym.
Powołajcie sobie jakąś kapitułę, ogłoście konkurs na najpiękniejszy, najbardziej wartościowy blog roku, niszowe cudeńko blogosfery. Blog miesiąca, wszechczasów czy wszechwag. Onet był pierwszy z tego typu udaną imprezą, a w biznesie lepiej być pierwszym niż lepszym. Przecież Agora może zrobić taki konkurs, ale widocznie jej analitycy wyliczyli, że to się firmie nie opłaca. Powiadam Wam, że gdy są szanse zysku, żadna firma, dobra firma, nie rezygnuje z przedsięwzięcia.
Inaczej ocenią imprezę ci, którzy zajmą dobre w niej lokaty, a wcześniej psioczyli. I choćby wygrały w poszczególnych kategoriach blogowe kicze i chłam, to pseudo autorytety blogowe powiedzą, że jednak coś w tym jest, że jednak ma to jakąś wartość, nieodkrytą dotychczas.
Głosowanie jest sprawiedliwe, bo wygra ten, kto dostanie najwięcej głosów. Byłoby niesprawiedliwe, gdyby wygrywał ten, co dostanie ich najmniej albo wcale nie wziął udziału w turnieju. A najwięcej głosów dostaną ci, którzy mają najwięcej przyjaciół, kumpli, rodziny, fanów albo przekonają swych czytelników, że jest sens wysyłać SMS na ich stronkę. Jestem uczestnikiem konkursu w kategorii "Kultura". Jest tam 190 blogowych graczy. Żaden bloger spoza tej grupy nie może tak o sobie powiedzieć, że jest w tym elitarnym gronie niepełnych dwóch setek blogów.
Absolutnie nie zgadzam się z oponentami tych blogerów, którzy manipulują czytelnikiem by wygrać.Z tymi, którzy piętnują grających na emocjach, uczuciach. Nawet gdyby za blogiem cierpiącego i ubogiego, śmiertelnie chorego, ukrywał się jakiś kpiarz czy blagier, który opisuje nieprawdziwą historię. Bo w sieci tak bywa, przeżywałem śmierci i wielokrotne zmartwychwstania, widziałem samobójstwa pseudonimów, które odradzały się pod innymi postaciami. A jeśli ktoś naprawdę potrzebuje tej wygranej? Może dzięki temu spełnić marzenia czy nawet zaspokoić drobne materialne potrzeby? Konkurs na blog jest świetną okazją ku temu. Zdecydowanie lepszą niż żebranie czy kradzież.
To gra, jeśli zawodnik wymusza na sędzim rzut wolny symulując faul, a sędzia podyktuje karę i w efekcie drużyna wygra, to może ów gracz stracić szacunek, dobre imię, ale wygra. Zresztą jest wielce wątpliwe czy straci cokolwiek jeśli wygra.
Zatem jeśli masz dobry blog, jesteś pewien swej wartości to nie psiocz na te gorsze, że odbierają ci możliwość wygranej w konkursie, którym gardzisz, a nawet często wcale nie bierzesz w nim udziału.
Bo w psioczeniu na blogi obowiązuje łańcuch wartości blogów, jak w wojsku- dowodzenia. Psioczymy na lepsze blogi od naszych, by zdeprymować autorów i zniechęcić ich do walki o nagrody, rankingi. Gorsze przegrają z nami bo przecież są gorsze.
Kiedy zaczynałem blogowanie byłem cienki jak dupa węża, nie miałbym czytelników gdyby nie czat, forum i pomoc moich wirtualnych znajomych. Jeszcze trzy lata temu umiałem wypełnić tylko zlecenie w banku i podpisać się na pokwitowaniu, nie umiałem opowiedzieć prostej historii, a dziś mam dziesiątki czytelników i nieźle prosperujący blog w WordPress. W tutejszych rankingach też mam się niezgorzej. Gra i walka o rankingi jest dla mnie silną motywacją i uwielbiam to, a każda wizyta czytelnika mnie docenia. Nie pisałbym gdyby czytało mnie kilka osób, pakowałbym im to w maile, to wszystko, co miałbym im do powiedzenia. Zahasłowałbym blog tylko dla znajomych i zaufanych. Czytelnik wymusza u mnie chęć narracji i jej pasję. On mnie prowokuje i mobilizuje. Zachęca mnie. Nie umiem grać dla pustej widowni.