Qui penis aquam turbat?

W końcu lat osiemdziesiątych przyjechał do mnie kolega z Niemiec, który dziś jest nauczycielem w Schwerinie. Uczy religii i muzyki. Zaczął pracować w początku lat dziewięćdziesiątych i nie miał najmniejszego problemu ze znalezieniem pracy, bowiem Schwerin leży na terenie byłej NRD, czyli w dzisiejszych wschodnich landach Niemiec. Tam nie było nauczycieli religii, bowiem system komunistyczny uważał ją za przedmiot zbędny.
W PRL kościół katolicki organizował lekcje religii i były one poza systemem edukacji, no i wówczas nikt nie narzekał, że każą mu się uczyć religii.
W ramach rekompensaty uczono w szkołach i na wyższych uczelniach ekonomii politycznej socjalizmu, opartej na myślach Marksa i Engelsa. Zaliczenie bądź egzamin z takiej ekonomii musiał mieć każdy student PRL. Tak jak musiał wiedzieć jak zwalczać nieprzyjacielskie czołgi Bundeswehry oraz usuwać skutki bombardowania napalmem przez amerykańskiego fightera.
Wracając do mojego kolegi, pochodzącego z miasta marcepanów- Lubeki, który wiele lat w mozole studiował, by zostać belfrem, to on też uczył się w wojsku jak zwalczać radzieckie czołgi T82, co nie przeszkadzało nam być świetnymi kumplami, oczywiście poza teatrem działań bojowych, które nigdy nie nastąpiły. Kolega pochodził z wielodzietnej luterańskiej rodziny, a jego dziadek walczył w kampanii wrześniowej. Jego dziadek wygrał, mój przegrał. Kampanię wygrał, wojnę przegrał, no ale mój przegrał pokój.
Kiedy był tu w Polsce, nie mógł się nadziwić, że matka naszej koleżanki zrezygnowała z pracy w szkole, by założyć kwiaciarnię. Bo właśnie on tak pilnie studiuje, żeby lepiej zarabiać, a nie musieć, jak jego brat, zapieprzać i sprzedawać kwiatki za mizerne pieniądze. W latach osiemdziesiątych niemieccy urzędnicy państwowi, a do takich należeli: nauczyciel, policjant, ksiądz katolicki, pastor w kościele protestanckim, zarabiali bardzo podobne pieniądze. Była to taka krajowa średnia, jednak zarobki rosły systematycznie, a państwo zapewniało im opiekę, bezpieczeństwo przed utratą pracy i sensowne emerytury.
Pisałem już na tym blogu o pojęciach uczciwości: handlowej, kupieckiej, a także zwykłej ludzkiej. W PRL-u miało to zupełnie inny wymiar, była to inna, diametralnie przestrzeń niż dzisiejsze czasy. Na przykład mój kolega uważał swojego brata, który budował swą sporą firmę ubezpieczeniową za przekręta i wręcz złodzieja. Wiecie dlaczego? Bo on na przykład, kiedy szliśmy na uroczysty obiad z okazji siedemdziesiątych urodzin uch babci, to brał rachunek na firmę. Może to nie byłoby w tym wszystkim najgorsze, ale za obiad płaciła babcia, a on wrzucał fakturę w koszt firmy! Kolega był oburzony i dziwił się, dlaczego babcia daje kasę jego bratu i uwielbia go, a nie jego.

W PRL było to wszystko pogmatwane, bo w zasadzie wiele rzeczy, które się normalnie robiło, władza uważała za nielegalne. Ale większość znanych mi wówczas pracowników fabryk, nie miała żadnych oporów by wynosić ze swego zakładu potrzebne im i innym rzeczy w życiu codziennym. I nie było to wówczas moralnie naganne. Tak jak nie było wtedy w moim pojęciu złe tak zwane podstawianie kolegów na zajęcia czy zaliczenia przykładowo z zajęć wojskowych na studiach. "Podstawianie" oznaczało wysłanie za butelkę wódki na te pół dnia wykładów kogoś kto miał czas posłuchać, ale może i ochotę się napić. Wówczas nie było też złem uchlanie się z jakimś pułkownikiem, który ów egzamin z przysposobienia wojskowego zaliczał.
Sporo takich spraw to są już zapewne nieuleczalne choroby ludzi skażonych PRL-em, takich jak na przykład ja. Nie mam żadnych oporów i piszę tę notkę z komputera firmowego choć siedzę w domu. Popijam espresso z firmowego Krupsa, a jeszcze kilka lat temu, kiedy byłem bardziej skrupulatny, a rządzili nami prawie ci sami, co w PRL-u, to i kawa, i cukier do niej, byłyby zapewne kupione na koszt firmy. I generalnie mam w dupie czy oszukuję urząd skarbowy i podatników czy po prostu dbam, by mnie nie dymano. Skoro już jesteśmy w temacie „dymania", to mam dla Was dość mocną fotkę

Choć niestety, niezbyt wyraźną, bo skopiowaną firmowym skanerem. Ale pin - up girl pochodzi z kapitalistycznego świata.
Zupełnie tak jak wspominany tu wciąż przeze mnie PRL lat osiemdziesiątych i jego dwie strony.