Qui penis aquam turbat?

W komentarzach ktoś wspominał o niemieckiej uczciwości. Pewnie generalnie miał rację, natomiast trudno mi nie wspomnieć o moich doświadczeniach z lat osiemdziesiątych, które mogłyby być sprzeczne z Waszymi wyobrażeniami, zatem jako wyjątek, będą potwierdzać utartą regułę.
Otóż kiedy w latach osiemdziesiątych wyjechałem po raz pierwszy na tzw. „Saksy" poszedłem do pracy na budowie. Jakaś spora firma budowlana remontowała strzelnicę wojskową. Pracowałem z trzema niemieckimi studentami, którzy jednak po dwóch dniach zaczęli sukcesywnie odpadać. Jeden się rozchorował, a drugi miał w dupie, bo było za ciężko. Zostałem z jednym kilończykiem. Oprócz nas pracowało dwóch Niemców i jeden ich kolega Turek. Oni pracowali w tej firmie z Bochum od lat. Turek nie odzywał się wcale, przez trzy tygodnie nie wypowiedział ani jednego słowa, ale chyba rozumiał o czym rozmawiamy, bo śmiał się z dowcipów, które opowiadaliśmy. Spośród dwóch Niemców jeden przypominał Horsta Hrubescha i potrafił dziesięć godzin z przerwami na posiłki nosić ciężkie metalowe pręty, wywijać kilofem czy łopatą. Bez śladu zmęczenia. Sprawiał wrażenie, że to uwielbia. Trzeci był dość inteligentny i był ich nieformalnym szefem i guru. Wymądrzał się i przechwalał przede mną. Przyjeżdżali VW busem do pracy z Bochum do strzelnicy odległej jakieś 150 km. Sąsiednich strzelnic używali stacjonujący w Westfalii Brytyjczycy i Niemcy. Byłem tak zmęczony ukrywaniem się przed robotą albo ewentualnie samą robotą, że nie przeszkadzał mi huk ich działek, którymi żołnierze pakowali po kilka godzin dziennie w sąsiednich strzelnicach. Strzelali nie bacząc na to, że mogę podpatrzeć ich technologię, ja poborowy wrogiej armii Układu Warszawskiego.
Ten ich guru przechwalał się swoim porsche oraz z dumą zdejmował wielką blond perukę stylizowaną na uczesanie à la Marylin Monroe, kiedy przyjeżdżał do pracy, rzucając ją na pakę VW.
- To od kwasu siarkowego- mówił do mnie dumnie, głaszcząc się po łysej i pokiereszowanej czaszce.
Kiedy wyjmował z ust szczękę i chował do kieszeni, nim wyruszył do pracy, nie mówił już nic.
Kopałem sobie spokojnie na osobności jakiś dołek, ciesząc się, że nie muszę być z nimi i zapierdzielać, bo oni mieli tempo straszne, kiedy podszedł do mnie ów bezzębny łysol i kazał powiedzieć, że jak przyjdzie ich inżynier, to mam powiedzieć, że koledzy, którzy z nami pracowali, właśnie wczoraj odeszli, choć nie było ich już tydzień. Trochę przestraszony zapytałem:
- Dlaczego?
- Odbierzesz dla nich wypłatę i oddasz mi.
Oczywiście zgodziłem się natychmiast. Kiedy w drodze powrotnej opowiedziałem to koledze z Kilonii, ten zrobił im awanturę na drugi dzień i pieniądze podzieliliśmy na pięciu. Stąd nieoczekiwanie moje zarobki wzrosły o 20%. Praca była syfiasta, choć świetnie płatna od siódmej rano do siódmej wieczór z godzinną przerwą na posiłki, w piątki tylko do trzynastej. Ci trzej robotnicy byli szczęśliwi w piątek. Co robili w weekend? Ano wypijali po 50 litrów piwa i zjadali po 10 kg mięsa. Zazdrościłem im bo w PRL, zarówno mięso jak i alkohol były racjonowane kartkami.
Kiedy zaproponowali nam ropę do naszego Golfa diesla, pochodzącą z wózków używanych na budowie, już sam zająłem się rozliczeniami. Diesel kosztował na stacji benzynowej 60 fenigów, więc kradziony pół ceny standardowo, czyli 30 fenigów, dzielone na pięć i razy trzy, stąd wypłaciłem trochę skonsternowanemu łysemu 18 marek za 100 litrów oleju napędowego.
I tak oto zaczęła się moja akcja dywersyjna na terenie Republiki Federalnej, albowiem jej rząd płacił za remont wojskowej strzelnicy.
Tu Niemka Dolly Dolar w rekonstrukcji kalendarza z 1948 rokuKiedy już skasowaliśmy wypłatę i zrezygnowaliśmy z tej ciężkiej pracy, miałem lekkie wyrzuty sumienia, kolega z Kilonii uspokoił mnie i powiedział, że firma i tak dała w łapę urzędnikowi, by dostać intratne zlecenie z Bundeswehry.