Qui penis aquam turbat?

W połowie lat osiemdziesiątych w Polsce, ale nie tylko, bo w wielu krajach Południa czy Zachodu Europy, marzeniem wielu ludzi był wyjazd do USA. Niektórym udawało się przecisnąć przez formalności paszportowe, ale i także restrykcyjną wobec Polski wówczas amerykańską politykę imigracyjną czy wizową.
Policyjny system PRL pozwalał w pewnych okresach emigrować swoim przeciwnikom politycznym. No ale cóż wart był antykomunista czy działacz podziemny w Ameryce? Z ramienia jakichś fundacji czy innych programów, mogli wyjeżdżać ludzie współpracujący z systemem PRL. No, ale dalej, jaką wartość przedstawiał w Ameryce wykwalifikowany sekretarz komunistycznej partii?
Gospodarka, jak i system edukacyjny, poza „klasyczną nauką", gdzie mam na myśli podstawowe dziedziny edukacji, był zapóźniony w stosunku do amerykańskich rozwiązań o kilka, a może kilkadziesiąt lat. Zatem nawet prości fachowcy polscy sprawdzali się w nielicznych dziedzinach i wykonywali tam prostsze czynności. Myślę, że ci prości ludzie, którzy wyemigrowali w latach osiemdziesiątych po prostu za chlebem, bez obciążeń, balastów komunizmu, wyszli na tym najlepiej. Po prostu wystartowali od zera, co po czasie ustawiło ich dość szybko w pozycji amerykańskiej klasy średniej. Oczywiście, że umiejętności radzenia sobie z trudnościami i umiejętność tak zwanego „kombinowania" charakterystyczna dla PRL-u, była w kraju Miltona Friedmana i Elvisa Presleya niezwykle przydatna. Tę niewątpliwą pole position na starcie, niwelował fakt, że Polacy często nie znali języka i zamykali się w gettach emigracyjnych, nie asymilując się zupełnie z lokalną społecznością.
No ale to urok tego kraju, gdzie niezwykła dynamika, postrzegana często oczyma Europejczyka jako chaos, właśnie pozwala mniej znanemu aktorowi zostać tam wybitnym politykiem, co w Polsce jednak rzadko, ale też się zdarza, bo u nas całkiem przeciętny elektryk zostaje wybitnym politykiem. No ale w tych licytacjach nikt nie przebije Żydów, bo u nich syn cieśli został Panem Bogiem.
Wielu pewnie głowi się i jeszcze długo będzie myśleć nad tym fenomenem USA. Czy to Bóg kocha Amerykę?

Amerykańskie gwiazdeczki muzyki i seriali

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dwie siostry Judy i Audrey Anders

Odizolowana od Zachodu Polska lat osiemdziesiątych była dość egalitarna pod względem kulturowym i ekonomicznym. Ekonomicznym, bo nawet te „wille" kacyków z PZPR to były 80- 100 metrowe domki, a majątek, który wyróżniał ich od przeciętnego Kowalskiego PRL-u to był jakiś polonez kupiony na talon (prawie darmowy, ale pieniądz w PRL-u nie był towarem jak w wolnorynkowej gospodarce) i wczasy w Jugosławii albo nad Morzem Czarnym w Bułgarii.
Mało kto w Polsce wtedy słyszał o funkcjonowaniu liberalnej gospodarki, bo nie uczono o tym w szkołach. Języków obcych, wśród których priorytetowym był rosyjski, uczono byle jak i bez determinacji, zarówno pedagogów, jak i uczniów.
Stąd też w latach osiemdziesiątych łykaliśmy wszystko co zachodnie hurtem, bo było nowe, inne, nie bacząc na wartość. Zresztą lata dziewięćdziesiąte spotęgowały to zjawisko, bo ta wyschnięta konsumpcyjnie gąbka, nagle dostała więcej wilgoci.