Qui penis aquam turbat?

Czyli:
Wstęga Möbiusa
Tę retrospekcję, pod pretekstem mniej lub bardziej gustownych fotografii z erotycznego pisma sprzed nieomal ćwierć wieku, zawdzięczam obecnym rządom w Polsce. Przy wszystkich tych mankamentach i komiczności rządów oraz prezydentury PiS-u, to oni wywołali u mnie tę niepohamowaną presję wspominania. Rządy te, przez swoją, czasem nadto rewizjonistyczną ideologię, przywołały mi na myśl te lata. Lata, które z pewnością wielu ważnych ludzi w Polsce chciałoby zamknąć, przekreślić, zapieczętować. Przeciąć grubą kreską i zapomnieć.
Wtedy część tych lat skradła mi junta Jaruzelskiego, moich najpiękniejszych nastoletnich lat, potem nastąpił cały szereg nieporozumień, kłamstw, które stworzyły łańcuszek, zamknięty w dzisiejszą wizję PRL. Czy okłamaną? Nie, nie sądzę, bo ludzie, którzy widzieli tamte lata, mają różne perspektywy. Jedno jest pewne, dziś, dzięki Internetowi, wolności słowa, nikt mi już nic nie zabierze. Owszem, wspomnień nie można nikomu zabrać, jeśli ten ktoś żyje. Wspomnienia tworzą później historię, subiektywną, perspektywiczną, skażoną poprzez hindsight bias- nasz własny i innych.
Kaczyńscy mi te lata przywołali, oni i Playboy, który znalazłem gdzieś w zbędnych rzeczach, przeznaczonych już dwadzieścia lat temu do wyrzucenia. Pewnie, gdyby nie zaczęto, pośród polityków i ludzi mediów, lustrować, grzebać w życiorysach, nie wywołałbym w sobie korowodu wspomnień tamtych lat.
Notka uroczyściej sentymentalna, stąd i obrazy, które przypominam: są z jednego i tylko jednego wydania pisma Playboy- też bardziej odświętne:
Prezentowana już w tym cyklu Joan Collins

 

Oraz filmowa Emannuelle: Sylvia Kristel

 

 

 

 

 

Zdaję sobie sprawę z faktu, że moje myśli o tamtych latach, niekoniecznie tu umieszczone, mogą zapoczątkować następny ciąg nieporozumień, a może i trwały fałszywy obraz, bo przecież wspominając, a część z tego wpisując w ten blog, utrwalam sobie jakiś określony obraz i on będzie dla mnie jak najbardziej prawdziwy.

Tak jak pisałem gdzieś na początku: erotyka jest tu tylko autostradą dla tej subiektywnej rekonstrukcji, a jak to na drodze, mijam rzeczy, które uznaję za warte wspomnienia. Zaznaczenia w tej mojej jednej i jedynej dygresji, w której się zapętliłem, tej mojej Wstędze Moebiusa.