Qui penis aquam turbat?

Jak z pewnością się domyślacie, miałem większość lasek z tego Playboya. Nie wszystkie, choć w tamtych czasach mogłem mieć każdą. Zresztą zupełnie tak, jak i dziś.
W notce Piefke (w niem. wymawiaj pifke) wspominałem Wam, że słowo to ma korzenie w spolszczonym nazwisku Piwko. Miało to być pretekstem do wspominania tego napoju w czasach PRL, a raczej jego braku. Owszem, można było kupić w Pewexach pośledniejsze gatunki piwa w puszkach, przeważnie z holenderskich, niemieckich i duńskich browarów. Puszki uznawano wówczas za atrakcyjniejsze niż szkło opakowanie, a i zapewne piwo smakowało subiektywnie lepiej. Choć dziś wielu z Was, pijących ten napój, nie tknęłoby tych szczyn.
Dobre piwo, na przykład cieszący się chyba najlepszą wówczas marką Żywiec, choć i dziś ma przecież niezłą, można było wypić w restauracjach, ale przy zamawianiu posiłku. Z racji etykietki na butelce, Żywca zwano w niektórych regionach Polski "tańcowanym". Ilość piwa podanego do posiłku jak i jego temperatura, leżały w gestii kelnera, bo w latach osiemdziesiątych, kelner był ważniejszym elementem składowym biznesu gastronomicznego, niż klient. Gdzieś tam czasami rzucali jakieś piwo do kawiarń, sklepów albo funkcjonowały, opanowane przeważnie przez meneli piwne mordownie, no ale to leżało w gestii i możliwościach władz urzędniczych PRL.
Jeśli chodzi o piwo z Pewexu, to powiedzmy nauczyciel, za swoją pensję, mógł sobie kupić około 30- 40 puszek, pakowanych po 0.33 l. Czyli jeśli chciał zrobić uczniom w klasie imprezę, to wypadało akurat po sztuce na łebka.
Ten deficyt piwa, w rozpitym, polskim społeczeństwie był pewnym ewenementem, bo sąsiednie, należące do KDL-u, NRD czy Czechosłowacja, miały piwa dostatek.
Trudno było wytłumaczyć ludziom na Zachodzie te meandry polskiej, idiotycznej ekonomii. Dwa lata temu, będąc w Paryżu, spotkałem się z czymś wręcz identycznym.
Otóż w restauracji- pizzerii na Polach Elizejskich (druga albo trzecia po prawej idąc od De Gaulle przez Łuk Triumfalny), gdzie weszliśmy z kumplem, oczekiwaliśmy na kelnera około kwadransa, a kiedy podszedł do nas, oznajmił, że do piwa musimy coś zamówić do jedzenia (no kurna do konsumpcji!), na przykład jakąś zdechłą pizzę za kilkanaście euro. Szklanka piwa 0.5 l kosztowała tam jakoś 9- 10 euro.
Francja to kraj, w którym można spotkać się z wieloma rzeczami, które budzą peerelowskie sentymenty. Pewnie w innych krajach Zachodniej Europy też, ale tam rzuciło mi się to szczególnie w oczy, konkretnie- w Paryżu.

I stosownie do tekstu francuska aktoreczka Fiona Gélin

Kiedy Fiona miała dwadzieścia parę lat i zagrała nawet u boku Alaina Delona, Francja była dla mnie jak najbardziej kapitalistycznym krajem i wcale nie myślałem, że dożyję chwili, w której Polska będzie miała bardziej sprzyjające warunki do rozwoju i więcej wolności gospodarczej, niż kraj Ludwika XIV i marszałka Philippe'a Pétaina.