Qui penis aquam turbat?

Pewnie nieraz zastanawialiście się nad faktem, dlaczego sporo filmów, szczególnie tych z półki miękkiej i twardej pornografii, tłumaczonych było i jest na język niemiecki. Mój Playboy też jest pisany w tym języku. Język niemiecki wraz z jego dialektami to najpopularniejszy język w Europie. Mówi nim, jako językiem ojczystym ponad 15% ludzi w Europie. Stąd z pewnością obok angielskiego, hiszpańskiego czy francuskiego, niemiecki jest językiem na który tłumaczy się najwięcej światowych pozycji z innych języków.
W latach osiemdziesiątych nauka języków nie była tak popularna, a w krajach Europy Wschodniej, znajdujących się pod ekonomicznym i politycznym wpływem ZSRR, uczono, z mniejszym lub większym powodzeniem, języka rosyjskiego. We Francji trudno było się dogadać po angielsku, a na południu Włoch mało kto znał niemiecki. Dziś to nieco się zmienia, młodzi uczą się angielskiego, hiszpańskiego. W latach osiemdziesiątych nie było takiej motywacji, bo świat miał bardziej szczelne granice i był większy. Większy, bo przeloty samolotem były drogie, pociągi i samochody nie tak szybkie i wygodne. Szczególnie w Polsce, gdzie wyjazd zagraniczny był naprawdę wyprawą, związaną z potężnymi kosztami, na które nie było stać większości, a także formalnościami paszportowymi. W owych latach, polityką paszportową zajmowały się organy ówczesnej MO (milicji obywatelskiej), a także SB, służby bezpieczeństwa późnego PRL. Zgoda władz uczelnianych, a także odpowiednich organów wojskowych była również konieczna, bym mógł wyjechać zagranicę w drugiej połowie lat osiemdziesiątych.
Możliwość podróżowania, a były to przeważnie wyjazdy do pracy bądź na studia, jak choćby te organizowane przez znaną w PRL fundację Fulbrighta, można było uzyskać żyjąc w zgodzie bądź współpracując z ówczesnym reżimem. Wielu polityków czy wpływowych ludzi w dzisiejszej Polsce, właśnie skorzystało z owego amerykańskiego programu kształcenia. Dzisiejsza ekipa rządząca często wypomina ów fakt znanym politykom, którzy z owych dobrodziejstw PRL skorzystali. Jeździć dało się też po świecie, jeśli miało się znajomych zagranicą i było się dość cierpliwym, a PRL uczył cierpliwości, oj uczył! Pewnie, że trzeba było mieć nieco fartu, ale można było też dawać łapówki. Za niewielkie pieniądze można było załatwić ciekawą wycieczkę. A dałem te pieniądze gościowi, który jako żyw przypomina mi dzisiejszego polityka SLD, chlubiącego się faktem przynależności do „Stowarzyszenia Ordynacka". Pamiętam, że w 1987 roku za 10 dolarów amerykańskich łapówki załatwiłem sobie rejs po Morzu Czarnym. Sama impreza była wówczas tania jak barszcz, a większość podróżujących to byli nie turyści, a drobni biznesmeni. Również za kilka dolarów można było przyspieszyć wydanie paszportu, załatwić jakieś odroczenie z wojska czy egzamin na uczelni. Czy coś się zmieniło? Kiedy widzę te wszystkie dzisiejsze wyższe szkoły zaoczne i wieczorowe, te prowincjonalne uniwersytety i ich filie?
Stąd pewnie to całe zamieszanie teraz i wypominanie niektórym ich służby PRL-owi, ale należy pamiętać, że w PRL -u można było kupić wiele rzeczy, każdego przekupić, od urzędnika milicji, poprzez pułkownika Wojska Polskiego, aż po docenta na wyższej uczeni.
Tak, że Drodzy Czytelnicy, nie wiem czy kiedyś za to nie beknę, bowiem w wieku osiemnastu lat, w PRL-u zrozumiałem, że bez korupcji nie przeżyję w tym kraju i stosowałem ją z wielkim powodzeniem, notabene w drugiej połowie lat osiemdziesiątych.
No cóż, może po prostu za wolność trzeba płacić, jak i czasem za uwolnienie dla siebie ciała kobiety, czyli najprościej mówiąc: za seks.

Ilustracja Güntera Bluma do impresji Alberto Moravii w moim Playboyu

Włoska Gwiazdeczka

Ponieważ spodobały mi się i nie tylko, fotografie Donatelli Damiani, umieszczone w poprzedniej notce, zatem kontynuuję.