Qui penis aquam turbat?

Playboy nie pasował i nie pasuje do słowa „feminizm". W ogóle mało współgra ze słowem „kobieta". Tak samo jak słowo „junta" mi się z nim żre. To nie tak, bym chciał zestawić te słowa. Kobieta to dla faceta miłe słowo i stoi w opozycji na przykład do frazy „komunizm i jego agonia". Bo takie były lata osiemdziesiąte. Dla mnie to zjawisko nieco paradoksalne, bo konserwatywna prawica, traktuje kobietę bardzo poważnie, żony prawicowych wielkich polityków, takie jak Barbara Bush, Nancy Reagan, czy same kobiety zajmujące się polityką jak Maggie Thatcher, były traktowane z szacunkiem i należytą powagą, by nie rzec z pietyzmem. Żony polityków lewicowych, faszystów bądź komunistów, pozostawały w cieniu. Stąd dziwi mnie rodzenie się i istnienie nurtów feministycznych właśnie u boku czy pod szyldem lewicy. Nie pamiętam imion i twarzy żon polityków lat osiemdziesiątych. Może wyjątek stanowi rozstrzelana w ostatnie Boże Narodzenie lat osiemdziesiątych, wraz ze swym mężem, rumuńskim przywódcą komunistycznym, Elena Ceauşescu.

Donatella Damiani jest mi znana tylko z filmu „Miasto kobiet"

Wszystko mi się tu jakoś zgrabnie i zupełnie przypadkowo komponuje w kicz, bo grób Felliniego znajduje się w Rimini, z którego właśnie w latach osiemdziesiątych, głównie niemieccy turyści, zrobili plastikowy kurort. W sumie urokliwe plaże Adriatyku, położone na wysokości Republiki San Marino, stały się dziś miejscem dla biedoty Zachodu, z czterema ciepłymi posiłkami dziennie, barmanami, którzy słysząc jak mówi się do nich po niemiecku, oferują kotleta, niemieckie beczkowe piwo czy ohydną kawę o smaku tektury. Nigdy nie mogłem zrozumieć tego typu turystów, którzy przemierzają raz w roku tysiące kilometrów, by jeść to samo co przez cały rok, oglądać te same programy telewizyjne, mówić w ojczystym języku i żyć w specjalnie do tego celu przystosowanych kompleksach, które jak najbardziej przypominają rodzinne strony, plaże i morze, stanowią jedyne „egzotyczne" dodatki.
Dla przeciętnego Polaka lat osiemdziesiątych, plaże Adriatyku, nawet te jugosłowiańskie, pozostawały w sferze niespełnionych marzeń.
Ale swoje „cycatki", które do dziś mają swoich wielbicieli, mieliśmy. Cycki nie mają związku z koniunkturą gospodarczą, ani z wolnością, choć temat powraca.

Donatella jest w pewnym sensie kobietą marzeń dla mężczyzny, tak jak samo
La città delle donne

Choć nie każdy facet lubi duże piersi. Pisząc ten cykl notatek, nie chcę tu dołować moich czytelniczek, z których znaczna część przeżywała właśnie swe najpiękniejsze lata w czasach publikacji tego Playboya. Wręcz przeciwnie, wstawiając fotki, Urszuli Andress czy Joan Collins, dowiodłem, że piszę je ku pokrzepieniu ich serc.