Qui penis aquam turbat?

W drugiej połowie lat osiemdziesiątych polskie służby celne rekwirowały Playboya przy wjeździe do Polski. Zatem trzeba było go przemycać. Zakazem wwozu były też objęte inne pisma, na przykład gdzieś w roku 1987 albo 1988 skonfiskowano mi kilka egzemplarzy "Der Spiegel", który wówczas jak i dziś uznawany jest za pismo niemieckiej lewicy. Oczywiście do celnika argument ów nie trafił. Kilka miesięcy później dostałem pocztą jakieś orzeczenie zawierające formułę, że: pisma zawierały treści niezgodne z interesem PRL i pozostają skonfiskowane.
Zakazem wwozu czy potężnymi cłami było obwarowane szereg towarów. Nie to, by konkurowały one z polskimi, bo tych w każdym asortymencie był deficyt u nas. Był zakaz i tyle. "Spiegli" (albo Szpigli?) wwieźć mi się nie udało, nawet pojawił się jakiś urzędnik i wypytywał mnie na granicy o to, ile mam przy sobie pieniędzy, co i gdzie studiuję i ogólnie spoglądał na mnie podejrzliwie. Zapewne odnotowano to gdzieś w jakichś dokumentach służb bezpieczeństwa i IPN coś na ten temat wie.
Natomiast żadnym problemem było wwiezienie wręcz w hurtowych czy handlowych ilości kawy, ciuchów, kosmetyków i elektroniki. Kiedy celnik kręcił nosem, dostawał paczkę kawy bądź drobny banknot do ręki i odchodził uśmiechnięty. Stąd do dziś pozostał we mnie ambiwalentny stosunek do tzw. łapówkarstwa.

Tu powtórka z Alexis



Takie rozkładówki były spore, w dwóch, nawet i trzech częściach można było poskładać i powiesić na ścianie. Ja powiesiłem w akademiku, ale reklamę jakiejś wody mineralnej, na suficie. Kumpel mi mówił, żebym nie wieszał, bo kiedy obudzę się, to będzie mi się chciało pić. On miał natomiast na suficie jakiś fotos z wpół nagą gwiazdą lat osiemdziesiątych. Nie pamiętam już którą.

Rozkładówka nieżyjącej już niemieckiej aktorki i piosenkarki Heidi Brühl

Przyznam, że jakoś głupio mi wieszać fotografię nieżyjącej, bo zmarłej przed kilkunastu laty gwiazdy z Bawarii. Sam nie wiem dlaczego, przecież fotosy MM czy innych znanych, już nieżyjących kobiet, nawet nago, są publikowane.
Kilka lat później oglądając film "Skazani na Shawshank", przekonałem się, że taki plakat na ścianie może prowadzić ku wolności. Wtedy jeszcze o tym nie wiedziałem.