Qui penis aquam turbat?

Gdzieś podczas letnich porządków natrafiłem na stary numer Playboya. Zupełnie nie mam pojęcia, w jaki sposób się uchował, bo mam zwyczaj szybkiego wyrzucania do kosza wszelkich zbędnych rzeczy.
Zanim to pismo wyląduje w koszu opowiem Wam pewną historię. Nie będzie to opowiadanie erotyczne, zatem sieciowych onanistów, amatorów pornografii, a nawet miłośników i koneserów erotyki z wysokich półek, odsyłam gdzieś indziej.
Ten numer Playboya to niemieckie wydanie z grudnia 1984 roku. Kosztował wówczas 12 DM (DM = Deutsche Mark). Ta cena, kilkadziesiąt procent wyższa od standardowego wydania, wynikała z tego, że było to wydanie jubileuszowe, z okazji dwunastolecia istnienia pisma w RFN. Wprawdzie nie spotkałem się z aż tak okrągłymi rocznicami, no ale przecież to pismo ma być tylko pretekstem do rozpoczęcia przeze mnie pewnego cyklu notek, które postaram się w miarę systematycznie umieszczać na tym blogu.
To co zwykliśmy dziś oglądać w dzisiejszych pismach erotycznych podlega zupełnie innym kanonom, inny jest nasz gust, ukształtowany przez reklamy czy choćby wszechobecną sieciową pornografię. Inna była technika fotografii, inne też, bo dużo mniejsze możliwości, obróbki obrazu.
Dwadzieścia trzy lata temu Playboy był bardzo trudno dostępny dla przeciętnego Polaka. W Polsce nie istniały pisma erotyczne, a cena kilkunastu niemieckich marek w roku 1984 stanowiła kilkadziesiąt procent przeciętnego wynagrodzenia. W owym czasie była to też mniej więcej średnia stawka godzinowa netto dla niemieckiego robotnika. Zatem dla Polaka, pracującego tam, najczęściej na czarno, nie była to zawrotna suma. Niemniej jednak dla polskich relacji były to pieniądze wielkie, bowiem nie wyjeżdżaliśmy wówczas masowo i swobodnie zagranicę jak dziś. Wyjazd taki był obwarowany wieloma zniechęcającymi formalnościami, jak skomplikowana procedura paszportowa, a także konieczność posiadania wiz wjazdowych do prawie wszystkich krajów tzw. "drugiego obszaru płatniczego".
Okładka z tego Playboya

Chyba nieśmiertelna już klasyka erotyki czyli "MM"

Znając swoje bałaganiarskie zapędy, spodziewałbym się zastać pismo w kiepskim stanie, uszkodzone, podarte, z posklejanymi stronami - z racji mojego bardzo młodego wieku w tamtych czasach. Jednak jest w całkiem przyzwoitym stanie, ale będę go kopiował i podawał Wam jego fragmenty dość chaotycznie. Co możecie sobie tłumaczyć moim niedbalstwem bądź umiłowaniem do jakichś nowych trendów. Jak choćby łomografia, tyle że w wydaniu oka skanera.