Qui penis aquam turbat?

Wielka Brytania, Francja w latach przed 1939 nie chciały zajmować żadnej pozycji, tkwiły długi czas w szpagacie, póki same nie zostały zaatakowane. Tak samo szpagat był wygodny dla Watykanu, który nie kiwnął palcem by zapobiec Holocaustowi. Początkowo ZSRR czerpał korzyści gospodarcze z wojny (Niemcy podobno mieli w czołgach, które zaatakowały Rosję Sowiecką ropę z Baku). Stany Zjednoczone wychodziły z kryzysu gospodarczego dzięki wojnie i bez zaangażowania się w nią dłuższy czas. Przecież mogły pozostać neutralne, przynajmniej w Europie. Bez narażania swoich obywateli brać wojenne łupy w postaci boomu gospodarczego. Amerykański szpagat był wygodny dla Amerykanów, wiemy doskonale ileż zabiegano o to, by USA przystąpiły do wojny. Choćby pamiętne przemówienie Churchilla przed Kongresem, czy do dziś niewyjaśniona sprawa dezinformacji wywiadowczej i niejasnej roli prezydenta Roosvelta przed atakiem Cesarstwa Japonii na Pearl Harbor.
Można mieć zastrzeżenia, że kiedy amerykanie werbowali żołnierzy do Europy to byli oni starannie prześwietlani, z łamaniem praw człowieka włącznie. Nie brano do armii komunistów, wszelkich podejrzanych o antyamerykańskość, ale i także kryminalistów. Ale dzięki temu nie było w zachodniej, włoskiej czy afrykańskiej kampanii mordów, odwetów i ocalono wiele ludzkich istnień dzięki temu. Wystarczy to porównać z operacjami wojennymi na Wschodzie.
Mało kto dziś wie, że Amerykanie, pewnie dlatego, że Niemcy jednak nie bombardowali ich miast i nie okupowali ich terytorium, byli przeciwni akcjom odwetowym, nalotom dywanowym na cywilne obszary. Czy choćby znane Monte Cassino. Tam sztab brytyjski chciał zrzucić fosfor na klasztor, czemu skutecznie sprzeciwili się Amerykanie. Nie mielibyśmy „czystej" od broni niekonwencjonalnej II wojny w Europie i „Czerwonych maków spod Monte Cassino".

Wydaje mi się, że ludzie, którzy nie mają niskiej samooceny nie widzą problemu konformizmu i przymusu podporządkowania się grupie. Jeśli grupa spełnia moje oczekiwania ideowe, a mogę zacząć współpracę przy niewielkim kompromisie, to cóż stoi na przeszkodzie? Każdy wie, że z kompromisem mamy do czynienia wówczas, gdy obie strony wychodzą z negocjacji wygrane. Nigdy nie miałem problemu z zawiązywaniem koalicji i byciu konformistą. Nigdy też nie przyszłoby mi do głowy by wielokrotnie deklarować swą neutralność. Bo by być neutralnym, tkwić w szpagacie, to trzeba być silnym bądź zawrzeć sojusze z walczącymi stronami, które są od nas silniejsze, a my zawsze możemy znaleźć się na linii ognia. A to już jest konformizm, jak każdy pakt o nieagresji.
Kiedy byłem w Konfraterni, współtworzyłem Forum Lotu czy Lokomotywę, byłem dumny z tego, że pracuję dla solidnej Firmy. Wcale nie czułem bólu wyrzeczeń.
Kiedy tworzy się Firmę ma się na uwadze jej bankructwo czy utratę udziału w niej, ale ta myśl nie przesłania i nie odwodzi nas od idei jej budowania. Takich szarych, nijakich, pozostających w wyczekiwaniu (szpagacie) jest ponad 90% na czacie. Związanych ze sobą swoistym paktem, zmową milczenia, obojętności i posiadania wszystkiego w dupie. Doskonale też wiem, że kiedy wyczujecie słabość czy padlinę kogoś, kto jest bardziej kreatywny od Was, rzucicie się nań solidarnie. Jak na czatowe piranie przystało. Kiedy akcje jakieś wirtualnej firmy pójdą w górę, to będziecie je kupować w amoku, by uszczypnąć choć kąsek tego rarytasu, zaistnieć, przemówić.
Czyż zmowa obojętnych nie jest swoistym przyporządkowaniem się tej potężnej, szpagatowo- bezwładnej grupie? Tak, to jest konformizm, z całą pewnością. Tak uważam. Obawa przed narażeniem się większości i lęk przed ostracyzmem. Po cóż ryzykować, narażać się?
Jeśli kogoś gnębi to posiadanie odrębnego zdania i balast jego wybitnej osobowości na tym naszym wirtualnym zadupiu, to mogę Wam powiedzieć tyle, że jeśli nie umiecie być sami, to nie będziecie potrafić być z kimś tak naprawdę. Całym swym wirtualnym sercem, wszystkimi emocjami. Tymi złymi i dobrymi, całą ich kolorową paletą. Po prostu być z grupą, nią i w niej, pełnym swym wirtualnym jestestwem.

proces